Kolossale Sifonofoor bij West-Australië evenaart lengte van Blauwe Vinvis

Recente diepzee-expedities voor de kust van West-Australië hebben een uitzonderlijk lange kolonie van een siphonofoor aan het licht gebracht, die mogelijk de titel van langste organisme op Aarde claimt. De ontdekking werd in 2020 gedocumenteerd door onderzoekers van het Schmidt Ocean Institute in samenwerking met het Western Australian Museum. De expeditie maakte gebruik van het op afstand bediende onderwatervoertuig (ROV) SuBastian, een technologisch hulpmiddel dat bemonstering op diepten tot 4.500 meter mogelijk maakt.

Het gelatinous organisme, behorend tot de soort *Apolemia sp.*, werd waargenomen tijdens een missie gericht op het verkennen van onderzeese canyons nabij de Ningaloo Kust. De geschatte lengte van deze specifieke siphonofoor reikte tot tussen de 45 en 47 meter, waarmee het de typische maximale lengte van de blauwe vinvis overschrijdt. Hoewel de blauwe vinvis de zwaarste diersoort qua biomassa blijft, vestigt deze koloniale levensvorm een nieuw record voor pure lineaire omvang. Het Schmidt Ocean Institute bevestigde deze waarneming in hun impactrapport van 2020 als een van hun meest nieuwswaardige bevindingen.

Siphonoforen zijn biologisch complex omdat ze geen enkel individu zijn, maar een kolonie van duizenden gespecialiseerde, genetisch identieke eenheden, zoöiden genaamd. Deze zoöiden zijn fysiologisch geïntegreerd en vervullen elk een specifieke functie, zoals voortstuwing, voeding of voortplanting, en werken samen om de lange, touwachtige structuur te vormen. De leiding van het onderzoek lag in handen van Dr. Nerida Wilson, Chief Scientist van het Western Australian Museum, en de bevindingen benadrukken de immense, nog grotendeels onontgonnen biodiversiteit in de diepzee.

De exploratie van diepzeegebieden in West-Australië, waaronder de Ningaloo Canyons zoals Cape Range en Cloates Canyon, is cruciaal voor het begrijpen van de mariene ecologie. Deze canyons functioneren als een ecologische verbinding tussen de ondiepe shelf-omgevingen nabij het Ningaloo Rif en de abyssale vlakte. Het onderzoeksschip R/V Falkor van het Schmidt Ocean Institute speelde een sleutelrol, aangezien Australië afhankelijk is van filantropische organisaties voor ROV-capaciteit op deze diepten.

De verzamelde gegevens, waaronder beelden en monsters van de SuBastian, vormen een cruciale basislijn voor het monitoren van de diepzeeomgevingen van West-Australië. Deze ontdekking vindt plaats in een context van bredere wetenschappelijke verkenningen; eerdere expedities in bijvoorbeeld de Bremer Canyon brachten al rijke ecosystemen aan het licht. De gegevens die het Schmidt Ocean Institute verzamelt, waaronder het in kaart brengen van meer dan 153.500 vierkante kilometer zeebodem in 2020, worden gedeeld met initiatieven als Seabed 2030 en AusSeabed, wat bijdraagt aan een wereldwijd inzicht in de oceaanbodem en de noodzaak tot bescherming van deze fragiele ecosystemen onderstreept.