Niedźwiedzie Polarne Svalbardu Dostosowują Dietę w Obliczu Utraty Lodu Morskiego

Najnowsze analizy naukowe dotyczące populacji niedźwiedzi polarnych na norweskim archipelagu Svalbard wskazują na nieoczekiwaną odporność tych drapieżników w obliczu dynamicznych zmian klimatycznych. Badanie, którego dane obejmowały lata 1992 do 2019 i zostało opublikowane w periodyku *Scientific Reports*, koncentrowało się na wskaźniku kondycji ciała (BCI) zwierząt. Wbrew przewidywaniom, naukowcy zaobserwowali, że po roku 2000 niedźwiedzie te gromadziły masę ciała i rezerwy tłuszczowe, pomimo znaczącego wzrostu liczby dni bez lodu morskiego w regionie.

Region Morza Barentsa, zamieszkany przez około 3000 z szacowanych 26 000 niedźwiedzi polarnych w Arktyce, doświadczył utraty lodu morskiego dwa razy szybciej niż inne arktyczne siedliska. Od 1980 roku w tym obszarze odnotowano wzrosty temperatury sięgające 2°C na dekadę, co jest częścią zjawiska arktycznego wzmocnienia. Długoterminowe programy badawcze, prowadzone od lat 60. XX wieku przez Norweski Instytut Polarny, dostarczają kluczowych informacji na temat tej specyficznej populacji.

Kluczowym czynnikiem wyjaśniającym dobrą kondycję fizyczną niedźwiedzi jest znacząca elastyczność w ich nawykach żywieniowych. Svalbardzkie niedźwiedzie włączyły do swojej diety alternatywne, lądowe źródła pożywienia, aby uzupełnić polowania na foki. Obserwacje wskazują, że drapieżniki te aktywnie konsumują renifery, których lokalna populacja wzrosła, a także wykorzystują padlinę morsów, których populacja jest chroniona od lat 50. XX wieku. Ta behawioralna plastyczność pozwala im na tymczasowe buforowanie negatywnych skutków utraty lodu, co jest zjawiskiem specyficznym dla ekosystemu Svalbard.

Pomimo tych pozytywnych wskaźników, badacze ostrzegają przed nadmiernym optymizmem, podkreślając, że zaobserwowana odporność ma charakter przejściowy. Główny autor badania, Jon Aars z Norweskiego Instytutu Polarnego, zaznacza, że kontynuacja utraty lodu morskiego nieuchronnie doprowadzi do przekroczenia progu krytycznego. Długoterminowe przetrwanie gatunku jest fundamentalnie zależne od lodu morskiego jako platformy do zdobywania wysokoenergetycznej diety opartej na fokach, co sugeruje nieuchronny przyszły spadek kondycji. Dr Andrew Derocher, współautor badania, wskazuje, że wpływ na przeżywalność młodych pozostaje niepewny.

Dane zebrane na przestrzeni niemal trzech dekad, obejmujące pomiary ciała 770 dorosłych niedźwiedzi, podważają liniową narrację o nieuchronnej ekstynkcji gatunku w obliczu topnienia lodu. Warto zauważyć, że podczas gdy lód morski w rejonie Svalbardu kurczył się szybciej niż gdziekolwiek indziej, w innych częściach Arktyki, na przykład w Zatoce Hudsona, populacje odnotowują załamanie. To podkreśla złożoność reakcji poszczególnych 20 podpopulacji niedźwiedzi polarnych, z których każda jest kształtowana przez lokalną geografię i dynamikę lodu. Badania te stanowią istotny wkład w zrozumienie plastyczności foragowania, ale jednocześnie stanowią ostrzeżenie, że bez lodu, ich pierwotnego źródła energii, perspektywy gatunku pozostają poważnie zagrożone.