Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ogranicza żeglugę w Cieśninie Ormuz po atakach Izraela i USA

28 lutego 2026 roku irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (KSIR) podjął decyzję o wprowadzeniu restrykcji w ruchu morskim w obrębie strategicznie położonej Cieśniny Ormuz. Działanie to zostało ogłoszone jako bezpośrednia odpowiedź na szeroko zakrojone operacje militarne przeprowadzone przez siły Izraela oraz Stanów Zjednoczonych, wymierzone w irańskie obiekty. Komunikaty o ograniczeniach, przekazywane między innymi za pośrednictwem kanałów radiowych UKF, doprowadziły do faktycznego paraliżu żeglugi na tym kluczowym szlaku wodnym, który stanowi główne połączenie Zatoki Perskiej z Zatoką Omańską i dalej z Oceanem Indyjskim.

Wprowadzone ograniczenia uderzyły w jeden z najważniejszych korytarzy energetycznych na świecie, mający fundamentalne znaczenie dla globalnej gospodarki. Według danych udostępnionych przez amerykańską Agencję Informacji o Energii (EIA), przez Cieśninę Ormuz przepływa około jednej piątej światowych dziennych dostaw ropy naftowej. Szlak ten jest również odpowiedzialny za transport blisko 20% globalnych zasobów skroplonego gazu ziemnego (LNG), co przekłada się na wolumen przekraczający 306 milionów metrów sześciennych na dobę. Brytyjskie Biuro Operacji Handlu Morskiego (UKMTO) potwierdziło występowanie w regionie „znaczącej aktywności wojskowej” i wydało specjalne ostrzeżenia dla załóg statków, wskazując na wysokie ryzyko stosowania systemów walki elektronicznej i zagłuszania sygnałów.

Przedstawiciel KSIR, Ebrahim Dżabbari, oficjalnie potwierdził fakt zamknięcia cieśniny, co wywołało natychmiastową reakcję administracji amerykańskiej. Departament Transportu USA wydał instrukcje dla swoich jednostek cywilnych, nakazując im niezwłoczne opuszczenie wód Zatoki Perskiej, Zatoki Omańskiej oraz Morza Arabskiego. Amerykańskie statki otrzymały również polecenie zachowania bezpiecznego dystansu, wynoszącego co najmniej 30 mil morskich, od okrętów wojennych USA operujących u wybrzeży Iranu. Reakcja rynków paliwowych była błyskawiczna: kontrakty terminowe na ropę naftową na zdecentralizowanej giełdzie Hyperliquid odnotowały wzrost o ponad 5%, osiągając cenę 71,26 dolara za baryłkę.

Eskalacja napięcia w regionie, w którym Cieśnina Ormuz pozostaje jedynym morskim szlakiem eksportowym dla takich państw jak Iran, Irak, Kuwejt, Katar, Arabia Saudyjska oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie, wywołała powszechne obawy przed globalnym szokiem energetycznym. Analitycy rynkowi już wcześniej ostrzegali, że dalsze zaostrzanie konfliktu na Bliskim Wschodzie może doprowadzić do gwałtownego wzrostu cen surowca, potencjalnie osiągając barierę 100 dolarów za baryłkę. Sytuacja ta stwarza bezpośrednie zagrożenie dla stabilności łańcuchów dostaw energii do największych gospodarek świata.

Kontekst geopolityczny tych wydarzeń jest dodatkowo wzmocniony przez niedawną aktywność ekonomiczną Teheranu. W lutym 2026 roku eksport irańskiej ropy naftowej wzrósł do poziomu 2,2 miliona baryłek dziennie, co stanowi wzrost o około 50% w stosunku do średniej z poprzedniego kwartału. 1 marca sekretarz Rady Celowości, Mohsen Rezaji, oświadczył, że cieśnina pozostaje otwarta dla tankowców „do odwołania”, zaznaczając jednocześnie, że siły zbrojne USA są traktowane przez Iran jako legalny cel militarny. Choć to oświadczenie nieco złagodziło początkową panikę na giełdach, sam fakt czasowej blokady dobitnie pokazał, jak bardzo wrażliwa jest współczesna światowa logistyka morska.

Historycznie Cieśnina Ormuz, której długość wynosi około 167 kilometrów, wielokrotnie stawała się areną międzynarodowych napięć, w tym podczas tak zwanej „wojny tankowców” w latach 80. ubiegłego wieku. Obecnie jedynie Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz Iran posiadają infrastrukturę rurociągową pozwalającą na częściowe ominięcie tego strategicznego punktu. Jednakże ich łączna przepustowość nie jest w stanie w pełni zrekompensować strat wynikających z ewentualnego długotrwałego zablokowania transportu morskiego przez ten kluczowy przesmyk.