Onderzoek Bevestigt Superieure Antimicrobiële Werking Australische Inheemse Honing

Een vijfjarig onderzoek, uitgevoerd door de Universiteit van Sydney, heeft vastgesteld dat honing afkomstig van een diversiteit aan Australische inheemse flora een significant krachtigere antimicrobiële werking bezit dan honing van één enkele bron. Deze bevinding positioneert de honing als een potentieel effectief natuurlijk middel in de mondiale strijd tegen hardnekkige, resistent geworden infecties. De Wereldgezondheidsorganisatie heeft antimicrobiële resistentie geclassificeerd als een van de tien grootste wereldwijde volksgezondheidsbedreigingen, wat de interesse in de medicinale waarde van honing verder aanwakkert.

De onderzoeksreeks analyseerde een cohort van 56 honingmonsters, waaronder exemplaren afkomstig van bijenkorven die herstelden na de bosbranden van 2020 in New South Wales en Victoria. Deze ecologische rijkdom werd direct in verband gebracht met een verhoogde genezende capaciteit. De bosbranden van de 'Black Summer' in 2019-2020 stootten naar schatting tussen de 400 en 700 miljoen ton CO2 uit. De veerkracht van de natuur en het herstel van de vegetatie zijn cruciaal voor de toekomstige koolstofopname.

Honing die voortkomt uit een mengsel van inheemse bronnen, vaak met nectar van soorten als Eucalyptus en Tea Tree, toonde een opmerkelijke effectiviteit tegen ziekteverwekkers zoals Staphylococcus aureus en Escherichia coli, zelfs bij lage concentraties. Meer dan driekwart van de geanalyseerde monsters, afkomstig van inheemse planten, kon deze bacteriën doden, zelfs wanneer de honing was verdund tot 10 procent of minder. De honing van inheemse Australische bijen, zoals de 'sugarbag bees' (*Tetragonula carbonaria*, *Tetragonula hockingsi*, en Austroplebeia australis), bezit bovendien antimicrobiële eigenschappen die stabiel blijven na hittebehandeling en langdurige opslag, wat hen onderscheidt van de honing van de Europese honingbij (*Apis mellifera*).

Hoofdonderzoeker Dr. Kenya Fernandes van de Universiteit van Sydney benadrukte dat dit 'smorgasbord' aan inheemse planten resulteert in honing die chemisch verrijkt is met bioactieve componenten. Deze honing vertoont hoge niveaus van zowel waterstofperoxide als niet-peroxide activiteit, wat een robuuste en veelzijdige therapeutische werking garandeert. Dr. Fernandes suggereert dat deze honing een waardevol complement of alternatief kan vormen voor synthetische antibiotica gezien de toenemende medische uitdaging van resistentie. Onderzoek naar de individuele plantenbronnen toont aan dat de etherische olie in Eucalyptusbladeren, rijk aan cineol, verantwoordelijk is voor antiseptische en ontstekingsremmende effecten, een eigenschap die al door Aboriginals voor wondverzorging werd gebruikt.

Honingsoorten uit specifieke Australische flora, zoals Jarrah en Marri uit West-Australië, hebben uitzonderlijke waterstofperoxide-afhankelijke antibacteriële activiteit, terwijl Leptospermum-honing een vergelijkbare niet-peroxide activiteit vertoont als de Nieuw-Zeelandse Manuka-honing. Deze bevindingen plaatsen de inheemse Australische honingproductie op de kaart als een wereldwijd concurrerend natuurlijk medisch product. De implicaties voor de Australische bijenhouderij zijn tweeledig: enerzijds biedt dit onderzoek een kans om bij te dragen aan de oplossing voor een wereldwijd gezondheidsprobleem, anderzijds is er de uitdaging van schaalbaarheid. De honing van inheemse steekloze bijen wordt bijvoorbeeld slechts in kleine hoeveelheden geproduceerd, met slechts ongeveer een halve liter per bijenkorf per jaar. De ondersteuning van bijenpopulaties die herstellen van de bosbranden, waarbij naar verluidt 98.094 korven verloren gingen, kan een rol spelen in duurzame landbouwpraktijken.