Mieszany miód z australijskiej flory rodzimej wykazuje silniejszą moc antybakteryjną

Wieloletnie badania prowadzone pod kierownictwem Uniwersytetu w Sydney potwierdziły, że miód pozyskiwany z różnorodnej australijskiej flory rodzimej posiada znacząco silniejsze właściwości antybakteryjne w porównaniu do miodu z pojedynczego źródła. Odkrycie to stwarza perspektywę dla wykorzystania naturalnej substancji jako środka w walce z narastającymi na świecie infekcjami lekoopornymi. Światowa Organizacja Zdrowia określiła oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe jako jedno z dziesięciu największych globalnych zagrożeń dla zdrowia publicznego, co zwiększa zainteresowanie medyczną wartością miodu i jego aktywnością antybakteryjną.

Analiza objęła 56 próbek miodu zebranych w ponad 35 pasiekach, w tym w rejonach dotkniętych pożarami buszu w Nowej Południowej Walii i Wiktorii w 2020 roku. W wyniku tych pożarów przemysł oszacował utratę 9 809 uli i śmierć 88 094 pszczół zbieraczek. Badania, opublikowane w czasopiśmie *Microbiology Open*, wykazały, że ponad trzy czwarte próbek miodu pochodzącego z roślin rodzimych, takich jak eukaliptus, wykazywało zdolność do eliminowania groźnych bakterii nawet po rozcieńczeniu do poziomu 10 procent lub niższego.

Miód wytwarzany z mieszanych źródeł rodzimych, często zawierający nektar z eukaliptusa i drzewa herbacianego (*Melaleuca*), okazał się wysoce skuteczny w zwalczaniu niebezpiecznych patogenów, w tym *Staphylococcus aureus* oraz *Escherichia coli*, nawet w niskich stężeniach. Wcześniejsze analizy z 2011 roku, obejmujące 477 próbek, wskazały, że 57 procent próbek miało aktywność potencjalnie terapeutyczną, z wyjątkową skutecznością w próbkach z marri (*Corymbia calophylla*), jarrah (*Eucalyptus marginata*) i *jellybush* (*Leptospermum polygalifolium*). Aktywność antybakteryjna jest w większości przypadków przypisywana nadtlenkowi wodoru wytwarzanemu przez enzym oksydazę glukozową pochodzenia pszczelego.

Główna badaczka, doktor Kenya Fernandes, mikrobiolog z Uniwersytetu w Sydney, stwierdziła, że zróżnicowanie rodzimych roślin tworzy miód chemicznie bogaty w związki bioaktywne, co pozycjonuje go jako globalnie konkurencyjny, naturalny produkt medyczny. Badania te sugerują, że lokalnie produkowany australijski miód ma realny potencjał, by wspierać walkę z opornością na antybiotyki, co uwypukla znaczenie inwestowania w zdrowie pszczół i odbudowę terenów po pożarach pod kątem medycznym i ekonomicznym.

Co istotne, w odróżnieniu od miodu pszczoły miodnej (*Apis mellifera*), który polega głównie na nadtlenku wodoru, miód z australijskich pszczół bezżądłowych (badano gatunki *Tetragonula carbonaria*, *Tetragonula hockingsi* i *Austroplebeia australis*) wykazuje wysoki poziom zarówno aktywności nadtlenkowej, jak i nie-nadtlenkowej. Właściwości antybakteryjne miodu z pszczół bezżądłowych, znanego lokalnie jako „sugarbag”, utrzymują się nawet po obróbce cieplnej i długotrwałym przechowywaniu. Profesor Dee Carter, współautorka badań, zauważyła, że aktywność antybakteryjna „sugarbag” jest spójna we wszystkich testowanych próbkach, w przeciwieństwie do miodu pszczoły miodnej, co może ułatwić standaryzację pod kątem zastosowań medycznych. Rodzimy miód pszczeli uzyskał akceptację Food Standards Australia New Zealand, co otwiera drogę do komercjalizacji na skalę krajową i międzynarodową.