Interne Druk Blijft Kernoorzaak van Moederlijke Uitputting in 2026

Recente observaties bevestigen dat moeders in 2026 nog steeds kampen met een significante mate van uitputting. De primaire drijfveer hiervoor is niet zozeer logistieke planning, maar de intensiteit van interne, zelfopgelegde eisen. Deze uitputting vindt haar oorsprong in de maatschappelijke verwachting die traditioneel de voorkeur geeft aan huishoudelijke taken en de zorg voor kinderen boven persoonlijke hersteltijd. Deze realiteit staat in schril contrast met de vaak geïdealiseerde en gefilterde voorstellingen van het moederschap op sociale media.

Auteur Diana Al Azem belicht deze problematiek door het onbereikbare ideaal van de 'fleximoms' – een concept dat flexibiliteit, zelfzorg en empowerment combineert – af te zetten tegen de daadwerkelijke schaarste aan tijd die moeders ervaren. Haar analyse stelt dat de fundamentele belemmering ligt in de interne zelfopgelegde strengheid, en niet uitsluitend in een overladen dagprogramma. Dit fenomeen van parentale burn-out, dat in België minstens 5% van de ouders treft en voornamelijk vrouwen betreft, wordt gevoed door een drang naar een bijna onhaalbaar niveau van perfectie.

Al Azem pleit voor de integratie van zelfzorg via zogenaamde 'micromomenten' gedurende de dag, zoals het bewust luisteren naar favoriete muziek in afzondering. Bovendien erkent zij de geldigheid van moederlijke woede, een emotie die vaak wordt onderdrukt door de noodzaak om een façade van perfectie te handhaven. Dit leidt tot schuldgevoelens over het niet voldoen aan de gestelde, geïdealiseerde ouderschapsnormen. Onderzoek naar parentale burn-out toont aan dat moeders nog steeds het grootste deel van de mentale last dragen, wat bijdraagt aan het structurele gevoel van vermoeidheid.

Effectieve strategieën ter beheersing van deze druk richten zich op het cultiveren van verbinding en openheid binnen ondersteunende netwerken van mede-moeders, vaak aangeduid als 'tribes'. Deze gedeelde ervaringen bieden een verlichting van het gevoel van veroordeling en weerleggen de aanname dat het herwinnen van een persoonlijke identiteit ten koste gaat van het welzijn van de kinderen. Het is cruciaal om te erkennen dat het nastreven van perfectie, zoals geschetst op sociale media, energie kost en bijdraagt aan het gevoel tekort te schieten.

De belangrijkste conclusie benadrukt de noodzaak om beperkingen te accepteren: het is soms volkomen aanvaardbaar om niet elk doel te bereiken. Het inplannen van echte rust, zonder telefoon of huishoudelijk werk, wordt gezien als een vorm van zelfzorg, hoewel dit in het begin onwennig kan voelen door 'momguilt'. Dit duidt op een verschuiving waarbij steeds meer moeders bewust kiezen voor minder perfectie en meer realisme, wat de nieuwe invulling van het moederschap vormt.