Przyprawy Śródziemnomorskie Wspierają Kontrolę Poziomu Cukru we Krwi w Cukrzycy Typu 2

Najnowsze analizy naukowe wskazują, że imbir, popularna przyprawa stosowana w medycynie ludowej, wykazuje znaczący potencjał w kontekście zarządzania wskaźnikami cukrzycy typu 2. Kluczowe związki aktywne, takie jak polifenole, w tym gingerol, są odpowiedzialne za silne działanie przeciwzapalne oraz za poprawę wrażliwości komórek na insulinę. Badania wykazały, że regularne włączenie imbiru do diety może skutkować obniżeniem poziomu glukozy na czczo, redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz spadkiem stężenia insuliny w organizmie.

Naukowcy z Uniwersytetu Sydney zaobserwowali, że ekstrakt z kłącza imbiru zwiększa wchłanianie glukozy przez komórki mięśniowe, co jest kluczowe, gdyż u pacjentów z cukrzycą typu 2 funkcja ta jest często upośledzona. Konkretne badania kliniczne, opublikowane między innymi w International Journal of Food Sciences and Nutrition, dostarczyły danych potwierdzających te korzyści. W jednym z eksperymentów, przeprowadzonym na 64 pacjentach z cukrzycą typu 2, grupa przyjmująca 2 gramy imbiru dziennie przez dwa miesiące odnotowała znaczną poprawę w profilu lipidowym, w tym spadek poziomu trójglicerydów i cholesterolu LDL, a także zwiększoną wrażliwość na insulinę w porównaniu z grupą placebo. Inna metaanaliza, obejmująca 454 pacjentów z cukrzycą typu II, wykazała, że suplementacja imbirem poprawia poziom HbA1c.

W kontekście dawkowania, zaleca się spożycie od 600 do 3000 mg imbiru dziennie, choć badania sugerują, że 3 do 4 gramów suchego proszku dziennie może przynieść efekt terapeutyczny. Poza imbirem, inne składniki diety śródziemnomorskiej, cenione za swoje właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne, również wykazują zbiorcze korzyści w zakresie kontroli glikemii. Należą do nich czarnuszka, cynamon, kurkuma oraz szafran, które wspierają organizm w walce z przewlekłym stanem zapalnym, ściśle powiązanym z rozwojem insulinooporności.

Cynamon, którego indeks glikemiczny (IG) wynosi zaledwie 8-9 punktów, może obniżyć poposiłkowy poziom glukozy nawet o 30% przy spożyciu przed posiłkiem. Z kolei czarnuszka, stosowana w ilości około 2 gramów dziennie, znacząco zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę, co jest fundamentalne w terapii insulinooporności. Polifenole, obecne w tych przyprawach, stanowią kluczową grupę związków chemicznych, które nie są syntetyzowane przez organizmy zwierzęce, ale dostarczane są z pożywieniem roślinnym. Ich wielokierunkowe działanie obejmuje hamowanie enzymów trawiennych, takich jak α-amylaza i α-glukozydaza, co spowalnia wchłanianie sacharydów.

W kontekście zespołu metabolicznego, który w Polsce dotyka około 35% mieszkańców, a jego częstość wzrasta z wiekiem, włączenie tych przypraw do zbilansowanej diety jest uzasadnione ze względu na ich udowodnione działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające i przeciwzakrzepowe. Zarówno imbir, jak i kurkuma, zawierają związki aktywne, które mogą wpływać na redukcję stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego, co jest istotne w zapobieganiu powikłaniom cukrzycowym. Przykładowo, kurkumina, polifenol pochodzący z kurkumy, wykazuje silne właściwości przeciwzapalne. Badania sugerują, że te przyprawy, w połączeniu ze zmianą stylu życia, mogą być pomocne w utrzymaniu optymalnej masy ciała, co z kolei pozytywnie wpływa na kontrolę glikemii. W jednym z badań, suplementacja ekstraktem z imbiru w dawce 3x500 mg dziennie w połączeniu z treningiem aerobowym przez 24 tygodnie, skutkowała zmniejszeniem masy ciała i poprawą profilu lipidowego oraz kontroli glikemii. Należy jednak podkreślić, że te naturalne składniki stanowią cenny dodatek, lecz nie zastąpią podstawy terapii, jaką jest trwała modyfikacja nawyków żywieniowych i regularna aktywność fizyczna.