WHOI Zarejestrowało Najstarsze Znane Nagranie Śpiewu Humbaka z 1949 Roku

Naukowcy z Instytutu Oceanografii Woods Hole (WHOI) zidentyfikowali najstarsze znane nagranie wokalizacji wieloryba, pochodzące z marca 1949 roku u wybrzeży Bermudów. To historyczne archiwum akustyczne, utrwalone na dyskach Gray Audograph, stanowi zapis podwodnego krajobrazu dźwiękowego z epoki sprzed masowej ekspansji hałasu generowanego przez żeglugę. Nagrania te, wykonane prawdopodobnie przy użyciu eksperymentalnego, mobilnego zestawu akustycznego WHOI, dokumentują śpiew humbaka, co stanowi kamień milowy w bioakustyce morskiej.

Odkrycie to wyprzedza upowszechnienie nagrań śpiewu wielorybów przez Rogera Payne'a o niemal dwie dekady, umieszczając je w unikalnym kontekście historycznym. W połowie XX wieku ocean był znacznie cichszy, co podkreśla dr Peter Tyack, bioakustyk morski związany z WHOI. Kontrast między spokojem oceanu z lat 40. a dzisiejszym środowiskiem przesyconym antropogenicznym szumem jest znaczący, co skłania do refleksji nad ewolucją akustyczną życia morskiego. Badacze mają nadzieję, że ten historyczny punkt odniesienia pomoże w modelowaniu wpływu współczesnego hałasu oceanicznego na zdolności komunikacyjne wielorybów.

Technologia zapisu, dysk Gray Audograph, wprowadzona przez Gray Manufacturing Company w 1945 roku, była urządzeniem do dyktowania, które tłoczyło rowki na miękkich winylowych płytach. Te elastyczne, niebieskie dyski, często o średnicy około 8,5 cala, nagrywały dźwięk od środka na zewnątrz, a ich zmienna prędkość obrotowa pozwalała na dłuższy czas zapisu, sięgający 30 minut na jednej stronie. Fakt, że te nośniki przetrwały ponad siedemdziesiąt lat, świadczy o trwałości wczesnych metod rejestracji dźwięku, które WHOI wykorzystywało w eksperymentach morskich w latach 1949–1950.

Peter Tyack, starszy naukowiec w dziedzinie biologii w WHOI, od lat bada komunikację akustyczną u waleni, koncentrując się na wykorzystaniu dźwięku do zalotów czy lokalizowania pożywienia. Jego obawy dotyczące wszechobecnego hałasu antropogenicznego – obejmującego sonar, platformy wiertnicze i ruch łodzi – zbiegają się z potrzebą zrozumienia historycznego kontekstu akustycznego. Badania WHOI, w tym te prowadzone przez pionierów takich jak Bill Watkins, stanowią fundament dla obecnych monitorowań. Obecnie WHOI kontynuuje zaawansowane badania akustyczne, wykorzystując pasywne boje akustyczne i autonomiczne hydrofony, aby śledzić wpływ działalności człowieka na ekosystemy morskie.

Znaczenie nagrania z 1949 roku wykracza poza samą chronologię; stanowi ono unikalną próbkę „cichego” oceanu, kluczową dla badań nad maskowaniem komunikacji przez hałas. Porównując te dane z dzisiejszymi, naukowcy mogą lepiej ocenić, jak zmiany w natężeniu dźwięku, zwłaszcza niskich częstotliwości pochodzących z transportu morskiego, wpłynęły na zasięg i efektywność komunikacji wielorybów. To historyczne nagranie z Bermudów jest zatem dowodem w trwającej debacie o ochronie podwodnych krajobrazów akustycznych.