Oudste Bultrugzangopname uit 1949 Biedt Historische Basis voor Oceaanakoestiek

Onderzoekers en archivarissen van het Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI) hebben de oudst bekende opname van walvisgezang geïdentificeerd, een mijlpaal die de akoestische geschiedenis van de oceaan fundamenteel wijzigt. Dit historische audiomateriaal, dat de vocalisaties van een bultrug vastlegt, werd in maart 1949 nabij Bermuda opgenomen tijdens akoestische experimenten. De opname is gegrift op een duurzame Gray Audograph-schijf, een kantoor-dicteerapparaat dat geluid graveerde door groeven in zachte vinylschijven te drukken, een technologie die populair was tot halverwege de jaren zestig, toen magnetische tape kosteneffectiever werd.

De ontdekking is van groot belang omdat deze een zeldzame baseline vormt van het geluidslandschap van de oceaan, vastgelegd ver vóór de huidige periode van verhoogd scheepvaartlawaai. Deze specifieke opname, gedateerd 7 maart 1949, werd gemaakt aan boord van de R/V Atlantis, terwijl de bemanning sonar-systemen testte en explosieve volumes mat in samenwerking met het U.S. Office of Naval Research. De vondst overtreft de beroemde popularisering van walvisgezang door Roger Payne met bijna twee decennia; zijn invloedrijke album 'Songs of the Humpback Whale' verscheen pas in 1970 en ontketende een wereldwijde 'Save The Whales'-beweging.

De Gray Audograph-schijven, die van binnen naar buiten opnamen en een afnemende afspeelsnelheid hanteerden om een meer constante lineaire snelheid te waarborgen, waren destijds geavanceerd, maar de opname werd niet correct gecatalogiseerd omdat de aard van het gehoorde geluid toen onbekend was. Marine bioacousticus Peter Tyack, emeritus onderzoeker bij WHOI, benadrukte het scherpe contrast tussen de relatief stille oceaanomgeving van de jaren veertig en de aanzienlijk luidere omstandigheden van vandaag, veroorzaakt door toegenomen commerciële visserij, scheepvaartverkeer en industriële geluiden. Volgens Laela Sayigh, eveneens marine bioacousticus bij WHOI, kan deze historische context inzicht bieden in hoe bultrugzangen in de loop van de tijd zijn geëvolueerd en hoe menselijke activiteiten het akoestische landschap hebben gevormd.

De opname werd herontdekt toen archiefmedewerker Ashley Jester in 2025 de plastic schijven, die waren gelabeld als 'visgeluiden', analyseerde en de geluiden na samenwerking met Ocean Alliance als bultruggezang herkende. De vroege akoestische inspanningen van WHOI-wetenschapper William Schevill en zijn vrouw Barbara Lawrence, een pionierende mammoloog, legden de basis voor het veld van de bioakoestiek van zeezoogdieren. Het feit dat de oceaan tegenwoordig veel luider is, met een toename in zowel het aantal als de soorten geluidsbronnen, maakt deze opname uit 1949 een onschatbaar historisch document.

De complexiteit van walviscommunicatie, waarbij liederen acht tot vijftien minuten kunnen duren en urenlang kunnen worden herhaald, wordt door dit soort historische data beter te kaderen. De ontdekking van deze opname, bijna tachtig jaar na de vastlegging gereproduceerd, biedt wetenschappers de mogelijkheid om de impact van de toegenomen onderwatergeluidsoverlast op de navigatie, communicatie en het overlevingsvermogen van deze kwetsbare populaties te kwantificeren. De bevindingen onderstrepen de waarde van archiefonderzoek in de wetenschap, waarbij ogenschijnlijk technische documenten uit naoorlogse akoestische experimenten de sleutel blijken te zijn tot het ontrafelen van ecologische veranderingen in de mariene omgeving.