Fysicus beweert: NASA verbergt mogelijk sporen van buitenaardse technologie op de maan

Op 3 februari 2026 zorgde de theoretisch fysicus Maaneli (Max) Derakhshani voor aanzienlijke opschudding tijdens zijn optreden in het programma "Reality Check" op de zender NewsNation. Tijdens deze uitzending deelde hij zijn controversiële inzichten over mogelijke anomalieën op het maanoppervlak. Dit evenement heeft de publieke belangstelling voor het langlopende debat over wat er werkelijk verborgen zit in de maanbeelden van NASA opnieuw aangewakkerd.

Derakhshani, die een gevestigde naam is binnen de kwantummechanica, suggereerde dat diverse structuren op de maan geen natuurlijke formaties zijn, maar eerder de overblijfselen van geavanceerde buitenaardse technologie. Hij uitte de beschuldiging dat de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie foto's bewust vervaagt om deze technologische details voor het publieke oog te verbergen.

De academische achtergrond van Maaneli Derakhshani is indrukwekkend; hij is een alumnus van de Universiteit Utrecht in Nederland, waar hij zijn doctoraat in de theoretische fysica behaalde. Zijn professionele loopbaan omvat postdoctoraal onderzoek aan de Rutgers University en werkzaamheden bij het John Bell Institute for the Foundations of Physics. Derakhshani is gespecialiseerd in de fundamenten van de kwantummechanica, stochastische processen, kwantumgravitatie en de filosofie van de natuurkunde. Met meer dan 50 publicaties op zijn naam, waaronder werk over modellen voor het instorten van de golffunctie, is hij een zwaargewicht in zijn vakgebied. Daarnaast fungeert hij als senior wetenschappelijk adviseur voor de CO2 Coalition, een organisatie die zich richt op klimaatvraagstukken.

Hoewel zijn primaire onderzoek zich richt op de fundamentele natuurkunde, heeft Derakhshani recentelijk zijn expertise toegepast op de analyse van maan-anomalieën. Hierbij baseert hij zich op een grondige bestudering van beeldmateriaal afkomstig van diverse NASA-missies.

In een diepgaand interview met journalist Ross Coulthart verklaarde Derakhshani dat de waarschijnlijkheid van kunstmatige structuren op de maan de 50% overstijgt. Hij verwees specifiek naar beelden van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), waarop volgens hem geometrische vormen zichtbaar zijn die niet door natuurlijke geologische processen verklaard kunnen worden. In de krater Paracelsus C wees hij bijvoorbeeld op rechthoekige objecten met een hoogte tot 30 meter en een lengte van meer dan 100 meter, waaronder een opvallende T-vormige structuur. Volgens Derakhshani produceert de natuur doorgaans geen dergelijke strakke rechthoekige vormen. Andere voorbeelden die hij aanhaalde waren anomalieën in de De Forest-krater en een thermische 'hotspot' in de Compton-Belkovich-regio, waar de warmtestraling 20 keer hoger is dan in de omliggende gebieden. Bovendien noemde hij de ontdekking van enkelwandige koolstofnanobuisjes in de maanbodem, een materiaal dat volgens hem een gecontroleerd productieproces vereist en niet spontaan in de natuur voorkomt.

Derakhshani brengt deze waarnemingen in verband met het concept van "technosignaturen", oftewel tekenen van technologische activiteit van buitenaardse beschavingen. Hij suggereert dat NASA beelden censureert op basis van de Space Act van 1958, die het mogelijk maakt om informatie die de nationale veiligheid raakt te classificeren. Ter ondersteuning van zijn standpunt haalde hij de Clementine-missie uit 1994 aan, waarbij volgens voormalig adjunct-directeur John Brandenburg observaties werden gedaan van mogelijke "bouwactiviteiten" op de maan. Ook verwees hij naar een rapport van het Brookings Institute uit 1960, dat waarschuwde voor maatschappelijke ontwrichting bij de ontdekking van superieure buitenaardse technologie. Derakhshani speculeert dat de huidige vertragingen bij de Artemis II- en III-missies mogelijk te maken hebben met de angst voor het onthullen van dergelijke vondsten.

Deze beweringen zijn echter op felle kritiek gestuit vanuit de bredere wetenschappelijke gemeenschap. Astronomen en experts benadrukken dat hoogwaardige maanbeelden tegenwoordig niet alleen door NASA worden geleverd, maar ook door ruimtevaartorganisaties uit China, India en Europa. Deze onafhankelijke bronnen tonen dezelfde natuurlijke formaties, gevormd door erosie en meteorietinslagen. Het zou vrijwel onmogelijk zijn om dergelijke details te verbergen zonder dat andere landen dit zouden opmerken. Sceptici vergelijken de claims van Derakhshani met het beroemde "gezicht op Mars", een optische illusie die later werd verklaard als een natuurlijke rotsformatie. Zij dringen aan op het gebruik van peer-reviewed data in plaats van speculatieve interpretaties van korrelige foto's.

NASA heeft tot op dit moment niet direct gereageerd op de specifieke uitlatingen van de fysicus. De organisatie heeft echter in het verleden herhaaldelijk de nadruk gelegd op de transparantie van haar gegevens, die volledig toegankelijk zijn voor het publiek en de wetenschappelijke wereld.

Dit debat onderstreept de voortdurende spanning tussen wetenschappelijk scepticisme en de fascinatie voor onconventionele interpretaties van ruimtegegevens. Terwijl missies zoals Artemis de weg vrijmaken voor een hernieuwde menselijke aanwezigheid op de maan, stimuleren dergelijke discussies een kritische blik op ons onderzoek naar de ruimte. Of de hypothesen van Derakhshani nu standhouden of niet, ze herinneren ons eraan dat de maan, zelfs na decennia van verkenning, een bron van mysterie blijft.