India onderzoekt rubberteelt in Ladakh in een streven naar nationale zelfvoorziening

In februari 2026 heeft de Nationale Rubberraad van India een ambitieus onderzoeksprogramma gelanceerd om de agronomische haalbaarheid van rubberproducerende gewassen in de extreme klimatologische omstandigheden van Ladakh te evalueren. Dit grensoverschrijdende initiatief, uitgevoerd in nauwe samenwerking met het Rubberonderzoeksinstituut van India (RRII) en het Himalayan Forest Research Institute (HFRI), is specifiek ontworpen om het potentieel van rubber te onderzoeken als een levensvatbare alternatieve inkomstenbron voor boeren in deze hooggelegen koude woestijn door middel van strikt gecontroleerde experimentele proeven.

Het HFRI, een gerenommeerd instituut gevestigd in Shimla, valt onder de auspiciën van de Indiase Raad voor Bosbouwonderzoek en Onderwijs (ICFRE) van het Ministerie van Milieu en Bossen. De samenwerking richt zich op het analyseren van de mogelijkheden voor het creëren van een robuuste waardeketen, ondanks het feit dat grootschalige teelt in Ladakh momenteel ontbreekt vanwege de unieke en uitdagende ecologische kenmerken van het gebied. Technische expertise wordt geleverd door specialisten van zowel het RRII als het HFRI, hoewel zij erkennen dat er aanzienlijke logistieke uitdagingen zijn, zoals de extreem korte tijdsspanne die beschikbaar is voor de noodzakelijke verwerking van het rubberhout na de oogst.

De geschiedenis van de commerciële rubberteelt in India voert terug naar de Ierse pionier J.J. Murphy, die de allereerste plantage van de Braziliaanse rubberboom (Hevea brasiliensis) in Kerala oprichtte. Tegenwoordig is deze zuidelijke staat verantwoordelijk voor bijna 90% van de totale nationale productie van natuurrubber in het land. Hoewel India zich heeft gepositioneerd als een van de belangrijkste wereldwijde producenten, blijft de behoefte aan geïmporteerde grondstoffen onverminderd groeien. De urgentie om nieuwe teeltgebieden en alternatieve bronnen te vinden wordt gedreven door de kwetsbare afhankelijkheid van één enkele plantensoort, de onvoorspelbare effecten van klimaatverandering en de toenemende dreiging van pathogene schimmelziekten.

Vanuit de wetenschappelijke wereld klinken echter ook kritische geluiden over de mogelijke verstoring van het kwetsbare en unieke ecosysteem van Ladakh door de introductie van niet-inheemse gewassen. Ecologen wijzen erop dat lokale boomsoorten, zoals de populier en de wilg, van nature beter zijn aangepast aan de specifieke omstandigheden van het hooggebergte en dat hun rol niet mag worden onderschat. Het lopende onderzoek wordt daarom met grote omzichtigheid uitgevoerd om te garanderen dat het project volledig in lijn is met de nationale strategie voor het versterken van de Indiase zelfvoorziening op het gebied van natuurrubber. In dit kader wordt ook de innovatieve hydrocultuur van rubberhoudende paardenbloemen, zoals de Taraxacum kok-saghyz, onderzocht om de opbouw van wortelbiomassa te maximaliseren.

In de context van Ladakh, waar de ecologische gevoeligheid extreem hoog is, vereist elke vorm van landbouwkundige innovatie een diepgaande evaluatie van de langetermijneffecten op de lokale biodiversiteit. Het project vormt daarmee een complexe evenwichtsoefening tussen de noodzaak voor agrarische diversificatie en de dwingende noodzaak om de ecologische integriteit van de regio te beschermen. Uiteindelijk streeft men naar een model waarbij economische vooruitgang en milieubehoud hand in hand gaan, wat essentieel is voor de duurzame ontwikkeling van deze afgelegen grensregio en het bereiken van strategische onafhankelijkheid in de grondstoffensector.