Indie badają możliwości uprawy kauczuku w Ladakhu w dążeniu do samowystarczalności surowcowej

W lutym 2026 roku Narodowa Rada Kauczuku Indii oficjalnie zainaugurowała zaawansowany program badawczy, którego kluczowym zadaniem jest weryfikacja przydatności agronomicznej roślin kauczukodajnych w ekstremalnych warunkach klimatycznych Ladakhu. Ta strategiczna, międzyinstytucjonalna inicjatywa jest owocem bliskiej współpracy pomiędzy Instytutem Badawczym Kauczuku Indii (RRII) a Himalajskim Instytutem Badań Leśnych (HFRI). Głównym celem naukowców jest sprawdzenie, czy uprawa kauczuku może stać się realnym i stabilnym źródłem utrzymania dla społeczności rolniczych zamieszkujących tę surową, wysokogórską pustynię, co jest obecnie testowane w ramach precyzyjnie zaplanowanych cykli doświadczalnych prowadzonych pod ścisłym nadzorem ekspertów.

HFRI, prestiżowa placówka z siedzibą w Shimla, działa w strukturach Indyjskiej Rady Badań Leśnych i Edukacji (ICFRE), podlegającej bezpośrednio Ministerstwu Środowiska i Leśnictwa. Partnerstwo to koncentruje się na badaniu możliwości wdrożenia zintegrowanego łańcucha wartości, mimo że specyficzne uwarunkowania ekologiczne Ladakhu sprawiają, iż tradycyjne rolnictwo w tym zakresie tam obecnie nie występuje. Choć specjaliści z RRII i HFRI oferują kompleksowe doradztwo techniczne dla całego przedsięwzięcia, realizacja projektu napotyka istotne bariery logistyczne, w tym krytycznie krótkie okno czasowe przeznaczone na skomplikowane procesy technologiczne związane z obróbką surowca drzewnego po jego pozyskaniu z plantacji.

Historia indyjskiego sektora kauczukowego nierozerwalnie wiąże się z postacią Irlandczyka, J.J. Murphy’ego, pioniera, który założył pierwszą plantację kauczukowca brazylijskiego (Hevea brasiliensis) w stanie Kerala. Do dziś ten południowy region generuje aż 90% krajowych zasobów naturalnego kauczuku, co czyni Indie jednym z najważniejszych globalnych liderów w tej dziedzinie. Niemniej jednak, stale rosnący popyt wewnętrzny wymusza zwiększenie importu surowca, co staje się bezpośrednim impulsem do poszukiwania nowych, alternatywnych terenów uprawnych. Dywersyfikacja źródeł jest uznawana za niezbędną nie tylko ze względu na bezpieczeństwo ekonomiczne kraju, ale także jako strategiczna odpowiedź na zagrożenia wynikające z monokultury, gwałtownych zmian klimatu oraz niszczycielskich chorób grzybowych atakujących tradycyjne uprawy.

Pomimo optymizmu gospodarczego, w krajowym środowisku naukowym pojawiają się głosy wyrażające głębokie zaniepokojenie możliwością naruszenia delikatnej równowagi biologicznej Ladakhu poprzez celową introdukcję obcych gatunków roślin. Eksperci ds. ochrony środowiska argumentują, że lokalna flora, reprezentowana głównie przez topole i wierzby, wykazuje naturalną odporność i doskonałą adaptację do specyfiki wysokogórskiej, której brakuje roślinom egzotycznym. Z tego powodu wszelkie prace badawcze są prowadzone z najwyższą dozą ostrożności, aby zapewnić pełną zgodność inicjatywy z polityką państwową dążącą do wzmocnienia samowystarczalności Indii. Jako innowacyjne rozwiązanie alternatywne analizuje się obecnie uprawę hydroponiczną mniszka kauczukodajnego, znanego jako Taraxacum kok-saghyz, co pozwoliłoby na zoptymalizowanie akumulacji biomasy w korzeniach bez konieczności ingerencji w naturalne podłoże regionu.

W specyficznym kontekście Ladakhu, gdzie wrażliwość ekologiczna jest na niezwykle wysokim poziomie, każda nowa inicjatywa z zakresu rozwoju agrarnego wymaga drobiazgowej i wieloaspektowej oceny jej wpływu na lokalną różnorodność biologiczną. Projekt ten stanowi zatem wyjątkowo złożony balans pomiędzy ambicjami gospodarczymi a rygorystycznymi imperatywami ekologicznymi, które są kluczowe dla zachowania dobrostanu regionu. Ostateczny sukces tego przedsięwzięcia będzie zależał od tego, czy indyjskim naukowcom uda się skutecznie pogodzić dążenie do surowcowej niezależności z koniecznością ochrony nienaruszonego charakteru tej unikalnej, wysokogórskiej krainy.