Spinnen Biedt Stabielere Akoestische Identificatie Bij Huiskatten Dan Miauwen

Recent wetenschappelijk onderzoek heeft een opmerkelijke akoestische ontdekking gedaan betreffende de vocalisaties van de gedomesticeerde huiskat. De bevindingen wijzen uit dat het ritmische spinnen van een kat een significant betrouwbaardere akoestische signatuur biedt voor het individueel identificeren van een dier dan de veelvuldig gebruikte miauwen. Onderzoekers pasten technieken toe die doorgaans worden gebruikt voor de herkenning van menselijke spraak om de geluidsstructuur van beide vocalisaties grondig te analyseren.

De analyse bevestigde dat de spinkarakteristiek een veel stabielere basis voor identificatie vormt dan de variabele miauwen. Elke onderzochte kat vertoonde een uniek, kenmerkend spinnen, een geluid dat traditioneel wordt geassocieerd met ontspanning of vroege interactie tussen moederpoes en kroost. Dit spinnen wordt gekenmerkt door een zeer lage frequentie, gemiddeld rond de 27 Hz, hoewel er een decibel-piek tussen 220-520 Hz is gevonden, wat wijst op het gebruik van de stembanden, vergelijkbaar met menselijke spraak.

In contrast hiermee staat het miauwen, dat een opmerkelijke flexibiliteit vertoont, met name in de communicatie met menselijke verzorgers voor het uiten van behoeften zoals honger of de wens naar aandacht. Deze inherente aanpasbaarheid van het miauwen resulteert in een veel grotere variatie binnen de vocalisaties van één individu, vergeleken met de consistentie van het spinnen. Wetenschappers vergeleken de miauwen van huiskatten met die van vijf wilde verwanten, waaronder de Afrikaanse wilde kat en de poema, waarbij volwassen wilde katten zelden miauwen.

Antropozoöloog John Bradshaw merkt op dat katten het miauwen specifiek als communicatiemiddel met mensen hebben ontwikkeld, een fenomeen dat neotenie kan versterken. Dit aangeleerde gedrag, waarbij de kat snel doorheeft dat miauwen de meest effectieve methode is om menselijke reactie uit te lokken, verklaart de grote variatie. De stabiliteit van het spinnen suggereert daarentegen een meer fundamentele en minder contextafhankelijke akoestische eigenschap, wat het een stabiele 'akoestische vingerafdruk' maakt voor identificatie.

Verder onderzoek naar het spinnen, uitgevoerd met de strottenhoofden van overleden huiskatten, toonde aan dat het geluid wordt gegenereerd door bindweefselstructuren in de stembanden die de frequentie verlagen, zonder dat dit actieve spiersamentrekking vereist. Deze fundamentele, mechanische aard van het spinnen, in tegenstelling tot de flexibele, op interactie gerichte aard van het miauwen, onderstreept waarom het spinnen een stabielere en dus betere identificatiecue vormt in de vocale strategieën van de huiskat.