❓ PYTANIE:
Czy składamy się z fotonów (cząstek światła)? Współczesna fizyka kwantowa głosi, że fotony powstają w procesie różnicowania energii podczas przejścia elektronu z jednego poziomu energetycznego na inny, niższy, przy czym jako klasyczny przykład podaje się cząsteczki wodoru i helu. Rozmawiałem z fizykami, którzy odpowiedzieli mi wprost: organizm ludzki nie składa się z fotonów. Jak zatem w sposób naukowy uzasadnić lub udowodnić, że mimo wszystko jesteśmy zbudowani z cząstek światła?
❗️ ODPOWIEDŹ lee:
Powinien Pan zmienić siatkę pojęciową, gdyż w kontekście korpuskularnym fizycy mają rację. Jeśli operujemy w obszarze funkcji falowych, wówczas definicja „światła” nabiera zupełnie innego znaczenia. Zmienia się również rozumienie natury elektronów oraz cząsteczek, a ściślej mówiąc – atomów wodoru i helu.
Wszystkie te definicje, podczas analizy zagadnień fali, energii i informacji, zaczną ewoluować w stronę koncepcji światła jako nośnika tych wszystkich wartości.
W tym ujęciu kluczową kwestią dla nauki pozostanie jedynie zagadnienie masy. Na tym polu współczesna fizyka wciąż wykazuje spore braki. Są one na tyle poważne, że efekty grawitacyjne pozostają niewyjaśnione i dają się jedynie częściowo opisać.
Z tego względu tezę o tym, że „składamy się ze światła”, może Pan stawiać przed fizykami wyłącznie na gruncie funkcji falowych i mechaniki kwantowej, jednak z powodu braku fundamentalnych pojęć naukowych dotyczących czasu i przestrzeni, nieuchronnie utknie Pan w ślepym zaułku „kwantowania próżni”.
Mówiąc prościej, nauka pod pojęciem światła rozumie wyłącznie zjawiska przejawiające się jako cząstki poruszające się ze stałą prędkością, podczas gdy Pan ma na myśli coś, co przemieszcza się natychmiastowo. Już na poziomie semantyki dochodzi tu do sprzeczności – w terminologii naukowej „ruch” i „natychmiastowość” to pojęcia wzajemnie się wykluczające.
Jedynym zjawiskiem, które obecnie pozwala na formalne wyjaśnienie tego zagadnienia, jest tunelowanie kwantowe. To właśnie tutaj można spróbować „przemycić” koncepcję światła jako czegoś, co przemieszcza się „niewidzialnie” przez owe „tunele”. Chodzi o poziom „przedświetlny” – jeszcze nieodkryty, lecz potencjalnie możliwy.
Prawdziwa odpowiedź wyłania się jednak dopiero przy zmianie ogólnego paradygmatu na podejście typu „geometria jako informacja”. W nauce widać już zresztą pewne postępy w tym zakresie. Jeśli wyobrazi sobie Pan, że geometria to „forma światła”, wówczas cała kwestia nabierze nowej dynamiki.
