NASA en Amerikaans Ministerie van Energie bekrachtigen samenwerking voor nucleaire energie op de maan te midden van verschuivingen in Artemis-tijdschema

De National Aeronautics and Space Administration (NASA) en het Amerikaanse Ministerie van Energie (DOE) hebben hun krachten officieel gebundeld voor de ontwikkeling van een geavanceerd kernsplijtingssysteem voor gebruik op het maanoppervlak en, in een latere fase, op Mars. Door het ondertekenen van een memorandum van overeenstemming leggen beide instanties de basis voor een duurzame menselijke aanwezigheid op de maan. De ambitieuze doelstelling is om tegen het jaar 2030 een operationele reactor te hebben geplaatst. Kernenergie wordt hierbij gezien als de enige betrouwbare methode om een constante stroomvoorziening te garanderen, wat essentieel is om de barre omstandigheden van de twee weken durende maannacht te overleven wanneer zonnepanelen onbruikbaar zijn.

In het nieuwe akkoord is de lat aanzienlijk hoger gelegd met een beoogde capaciteit van ongeveer 100 kilowatt, een forse stijging ten opzichte van de oorspronkelijke plannen voor 40 kilowatt. Waarnemend NASA-beheerder Sean Duffy benadrukte het strategische belang van dit project; het land dat als eerste een dergelijke reactor installeert, verkrijgt een aanzienlijke voorsprong op concurrenten zoals China en Rusland, die hun eigen nucleaire maanstations rond het midden van de jaren 2030 hopen te realiseren. De samenwerking tussen NASA en het DOE op het gebied van nucleaire energie roept herinneringen op aan historische precedenten zoals het Manhattanproject. Volgens voormalig adjunct-directeur van NASA, Bhavya Lal, is dit een bemoedigende stap naar de technologische doorbraken die noodzakelijk zijn voor de verdere verkenning van de ruimte.

Terwijl de plannen voor de energievoorziening op lange termijn vorm krijgen, heeft NASA ook meer conservatieve tijdlijnen gepresenteerd voor de bemande missies binnen het Artemis-programma. De Artemis II-missie, die de eerste bemande vlucht naar de maan markeert sinds Apollo 17 in 1972, staat nu gepland voor een lancering niet eerder dan 6 februari 2026. Tijdens deze tiendaagse reis rond de maan zal de bemanning, bestaande uit Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen, de cruciale levensondersteunende systemen van het ruimtevaartuig testen. De indrukwekkende Space Launch System (SLS)-raket met de Orion-capsule zal naar verwachting op zijn vroegst op 17 januari 2026 naar lanceercomplex 39B op Cape Canaveral worden overgebracht.

De Artemis III-missie, die bedoeld is om astronauten daadwerkelijk te laten landen nabij de zuidpool van de maan, kampt echter met aanzienlijke vertragingen. De nieuwe streefdatum is verschoven naar medio 2027 of zelfs later. Deze uitstel is noodzakelijk vanwege diepgaand technisch onderzoek naar het hitteschild van de Orion, dat tijdens de onbemande Artemis I-missie onverwachte slijtage vertoonde bij terugkeer in de atmosfeer. Daarnaast spelen vertragingen bij de ontwikkeling van het Human Landing System (HLS) door SpaceX een grote rol. De Starship-gebaseerde lander vereist complexe technologie voor het bijtanken van cryogene brandstof in een lage baan om de aarde.

Het Amerikaanse Government Accountability Office (GAO) heeft geconstateerd dat acht van de dertien cruciale mijlpalen voor het landingssysteem al zijn uitgelopen, wat ernstige vragen oproept over de haalbaarheid van het huidige schema. Sommige interne schattingen suggereren dat de daadwerkelijke landing op het maanoppervlak mogelijk pas in 2028 zal plaatsvinden. Ondanks deze logistieke hindernissen blijft de synergie tussen NASA en het DOE een fundamentele pijler voor de Amerikaanse ambities. De integratie van nucleaire technologie dient niet alleen als oplossing voor de fysieke uitdagingen op de maan, maar ook als een cruciaal fundament voor toekomstige missies naar Mars, waarbij de internationale race naar de ruimte een nieuwe fase van technologische intensiteit ingaat.