Kluczowe fakty o Radzie Pokoju (Board of Peace) – nowa inicjatywa Trumpa w Davos

W styczniu 2026 roku, podczas dorocznego Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) w Davos, prezydent USA Donald Trump oficjalnie zainaugurował działalność Rady Pokoju (Board of Peace). Ta nowa organizacja międzynarodowa została powołana w celu umacniania globalnej stabilności oraz wypracowywania innowacyjnych metod rozwiązywania konfliktów zbrojnych. Fundamentem dla tej inicjatywy stał się ogłoszony we wrześniu 2025 roku 20-punktowy plan Trumpa dotyczący uregulowania sytuacji w Strefie Gazy. Propozycja ta zyskała międzynarodowe uznanie w listopadzie 2025 roku, kiedy to Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 2803.

Zatwierdzony plan pokojowy przewiduje kompleksową demilitaryzację Gazy, całkowite rozbrojenie Hamasu oraz repatriację szczątków zakładników. Wizja Trumpa wykracza jednak poza kwestie bezpieczeństwa, zakładając gigantyczną operację odbudowy regionu. Celem jest przekształcenie Strefy Gazy w nowoczesny i luksusowy ośrodek turystyczny, który mógłby konkurować z takimi metropoliami jak Dubaj czy Abu Zabi. Prezydent Trump zaznaczył, że Rada Pokoju nie ograniczy się tylko do Bliskiego Wschodu, lecz będzie ewoluować w stronę globalnej alternatywy dla ONZ, którą wielokrotnie krytykował za odejście od swojej pierwotnej misji.

Uroczystość podpisania Statutu organizacji odbyła się 22 stycznia 2026 roku. Donald Trump jako pierwszy złożył swój podpis pod dokumentem, a tuż za nim uczynili to przedstawiciele ponad 20 państw. W gronie sygnatariuszy znalazły się między innymi: Argentyna, Armenia, Azerbejdżan, Bahrajn, Bułgaria, Egipt, Indonezja, Jordania, Kazachstan, Katar, Kosowo, Maroko, Mongolia, Pakistan, Paragwaj, Arabia Saudyjska, Turcja, Uzbekistan, Węgry oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie.

Mimo szerokiego grona uczestników, inicjatywa spotkała się z rezerwą ze strony kluczowych europejskich sojuszników Stanów Zjednoczonych. Wielka Brytania, Francja, Norwegia oraz Szwecja zdecydowały się nie przystępować do Rady lub przyjęły postawę obserwatorów. Brytyjska minister spraw zagranicznych Yvette Cooper wyraziła sceptycyzm wobec „mało precyzyjnego mandatu” nowej instytucji. Z kolei Francja ostrzegła przed osłabianiem roli ONZ, co wywołało gwałtowną reakcję Trumpa i groźbę wprowadzenia 200-procentowych ceł na francuskie wina (które ostatecznie nie zostały wdrożone). Kanada, choć poparła ogólne założenia, nie zgodziła się na wpłatę miliarda dolarów wymaganych za stałe członkostwo. Zaproszenia trafiły łącznie do około 60 krajów, w tym do Rosji, co wywołało spore poruszenie w kręgach zachodniej dyplomacji.

Statut Rady Pokoju, którego pełna treść została udostępniona przez The Times of Israel, definiuje organizację jako elastyczne narzędzie do budowania pokoju na świecie. Dokument składa się z preambuły oraz 13 rozdziałów, które szczegółowo opisują zasady funkcjonowania, finansowania i zarządzania. Kluczowe założenia Statutu obejmują następujące obszary:

• Misja (Rozdział I): Skupienie się na praktycznych rozwiązaniach w strefach konfliktów, przywracanie stabilnych rządów i unikanie zależności od biurokratycznych struktur, które zawiodły w przeszłości. Statut jest zgodny z prawem międzynarodowym i pozwala na wdrażanie najlepszych praktyk w skali globalnej.
• Członkostwo (Rozdział II): Przystąpienie do Rady jest możliwe wyłącznie na zaproszenie Przewodniczącego. Standardowa kadencja trwa 3 lata z możliwością przedłużenia; status stałego członka wiąże się z wpłatą przekraczającą 1 miliard dolarów w pierwszym roku. Członkowie, będący głowami państw, wspierają operacje zgodnie z prawem krajowym, a wystąpienie z organizacji jest możliwe w trybie natychmiastowym.
• Zarządzanie i podejmowanie decyzji (Rozdziały III-IV): Absolutna władza spoczywa w rękach dożywotniego Przewodniczącego, Donalda Trumpa, który ma prawo mianować swojego następcę. Przewodniczący posiada wyłączne prawo do interpretacji Statutu, samodzielnego przyjmowania rezolucji oraz weta wobec decyzji Rady Wykonawczej. W skład tej ostatniej wchodzą m.in. Marco Rubio, Jared Kushner i Tony Blair. Głosowania w Radzie odbywają się na zasadzie jeden kraj – jeden głos, przy czym wymagana jest obecność większości i obowiązkowe zatwierdzenie przez Przewodniczącego.
• Finanse i Status (Rozdziały V-VI): Działalność jest finansowana z dobrowolnych składek, a organizacja posiada pełną osobowość prawną, co pozwala jej na zawieranie kontraktów i korzystanie z immunitetów.
• Rozwiązanie (Rozdział X): Organizacja może zostać rozwiązana decyzją Przewodniczącego lub automatycznie z końcem lat nieparzystych, o ile jej mandat nie zostanie przedłużony.

Krytycy nowej inicjatywy często określają ją mianem „płatnego klubu Trumpa”, wskazując na ogromną koncentrację władzy w rękach jednej osoby oraz wysokie bariery finansowe. Choć ONZ oficjalnie zaakceptowała rolę Rady w działaniach na terenie Gazy do 2027 roku, podkreślono, że nie jest ona oficjalnym organem Narodów Zjednoczonych. Przyszłość Rady Pokoju zależy teraz od zdolności do pozyskania funduszy oraz skutecznego rozszerzenia działalności poza Bliski Wschód, jednak sceptycyzm zachodnich potęg może stanowić istotną przeszkodę w budowaniu jej globalnego znaczenia.