„Wichrowe Wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell: Między wizualnym przepychem a kontrowersyjną interpretacją

13 lutego 2026 roku w kinach na terenie Stanów Zjednoczonych zadebiutowała najnowsza filmowa interpretacja ponadczasowej powieści Emily Brontë „Wichrowe Wzgórza”, za którą odpowiada wizjonerska reżyserka Emerald Fennell. Produkcja ta od samego początku była zapowiadana jako autorska, subiektywna wizja, a nie wierne, podręcznikowe przeniesienie literackiego klasyka na ekran. Takie podejście jest w pełni zgodne z dotychczasowym stylem Fennell, która zdobyła uznanie dzięki prowokującym dziełom, takim jak nagrodzona „Obiecująca. Młoda. Kobieta.” z 2020 roku oraz głośny „Saltburn” z roku 2023. W tej nasyconej romantyzmem wersji w rolę Catherine Earnshaw wcieliła się Margot Robbie, natomiast postać mrocznego Heathcliffa wykreował Jacob Elordi.

Film, którego budżet produkcyjny oszacowano na znaczącą kwotę 80 milionów dolarów, natychmiast stał się zarzewiem gorących dyskusji i polaryzacji wśród krytyków filmowych. Podczas gdy część recenzentów zachwyca się wizualnym przepychem oraz intensywną chemią między odtwórcami głównych ról, inni wytykają obrazowi popadanie w nadmierną melodramatyczność. Pierwsze opinie, które pojawiły się po zamkniętych pokazach w Los Angeles 28 stycznia 2026 roku, opisywały dzieło jako „spektakl o niezwykłym kunszcie rzemieślniczym”, kładąc szczególny nacisk na wybitną pracę operatora Linusa Sandgrena oraz scenografki Suzie Davies. Eksperci branżowi wróżą wytwórni Warner Bros. spektakularny sukces finansowy, przewidując, że produkcja idealnie wypełni lukę w zapotrzebowaniu na epickie romanse w okresie walentynkowym.

Mimo komercyjnego optymizmu, spora grupa obserwatorów poddała surowej ocenie reżyserską strategię Fennell. Pojawiły się głosy, że misja twórców sprowadziła się do niepotrzebnej „seksualizacji” materiału źródłowego, co w efekcie doprowadziło do utraty charakterystycznego dla powieści napięcia i metafizycznej irracjonalności. Krytycy argumentują, że ciągłe eksponowanie fizycznego kontaktu między Cathy a Heathcliffem znacząco osłabia duchowy fundament ich relacji. Kontrowersje nie ominęły również decyzji obsadowych: 35-letnia Margot Robbie dla wielu nie była w stanie wiarygodnie oddać portretu 17-letniej dziewczyny, a Jacob Elordi, w przeciwieństwie do książkowego pierwowzoru o romskich i laskarskich korzeniach, został przedstawiony jako „szczeniak o smutnym spojrzeniu”, co całkowicie ignoruje kluczowy dla Brontë aspekt uprzedzeń rasowych i klasowych.

Reżyserka Emerald Fennell stanowczo broniła swoich artystycznych wyborów, deklarując, że jej nadrzędnym celem było „oddanie emocjonalnego śladu, jaki książka zostawiła w jej sercu”, a nie tworzenie dosłownej ilustracji tekstu. Szczególną uwagę przykuwa unikalna estetyka filmu, określana mianem „garażowego maksymalizmu”. Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów stały się tapety w sypialni głównej bohaterki, które zaprojektowano na wzór tekstury skóry Margot Robbie, uwzględniając nawet układ jej żył. Według słów reżyserki, miało to symbolizować tragiczne położenie kobiety jako „stworzonej na żonę, będącej jedynie przedmiotem piękna”. Niemniej jednak, ten silny nacisk na zmysłowość zdaniem wielu odciął film od fundamentalnych dla powieści zagadnień związanych z pieniędzmi i hierarchią społeczną.

Integralnym dopełnieniem filmowego doświadczenia stała się oprawa muzyczna przygotowana przez Charli XCX, której towarzyszący album ukazał się w dniu premiery, 13 lutego 2026 roku, pod szyldem Atlantic Records. Prace nad tym projektem ruszyły już w grudniu 2024 roku. Ścieżka dźwiękowa, zbierająca niemal jednogłośne pochwały, składa się z 12 oryginalnych kompozycji, wśród których wyróżniają się single „House” (nagrany z udziałem Johna Cale’a), „Chains of Love” oraz „Wall of Sound”. Muzyka stworzona we współpracy z Finnem Keanem to gotycko-popowy album koncepcyjny, który według niektórych recenzentów zastępuje mroczną narrację Brontë „pastelowym snem”. W rolach drugoplanowych na ekranie pojawiają się Martin Clunes jako pan Earnshaw, Shazad Latif w roli Edgara Lintona oraz Hong Chau jako Nell. Całość produkcji zamyka się w czasie trwania wynoszącym 136 minut.