Badania Neuroobrazowe Potwierdzają Zdolność Psów do Rozróżniania Głosu Opiekuna

Najnowsze ustalenia naukowe jednoznacznie potwierdzają wyrafinowaną zdolność psów domowych do precyzyjnego odróżniania ludzkich wokalizacji. Badania wykazały, że mózgi psów przetwarzają dźwięki wydawane przez ludzi oraz te pochodzące od innych psów w odmienny, specyficzny dla gatunku sposób. Ta zdolność do kategoryzacji bodźców akustycznych stanowi kluczowy element w złożonej komunikacji międzygatunkowej, którą czworonogi nawiązują z ludźmi. W kontekście ewolucyjnym, intensywność interakcji werbalnych z głównym opiekunem zdaje się wzmacniać tę specyficzną percepcję słuchową.

Wykorzystanie zaawansowanej technologii elektroencefalografii (EEG) w eksperymentach dostarczyło namacalnych dowodów na tę neuronalną dychotomię. Aktywność elektryczna mózgu psów, rejestrowana podczas ekspozycji na mowę ludzką w porównaniu do szczekania, ujawnia wyraźne wzorce rozdzielenia przetwarzania. Choć EEG jest powszechnie znane z diagnostyki neurologicznej u ludzi, jego zastosowanie w badaniach kognitywnych psów otwiera nowe perspektywy na ich percepcję świata.

Kluczową rolę w tych odkryciach odegrali badacze związani z Uniwersytetem Loránda Eötvösa (ELTE) w Budapeszcie, którzy przeprowadzili serię kontrolowanych eksperymentów. W jednym z nich, 28 psów musiało zlokalizować swojego opiekuna, ukrytego za zasłoną, słuchając nagrań neutralnie czytanego tekstu. Zwierzęta osiągnęły skuteczność na poziomie 82 procent w identyfikacji głosu właściciela spośród czternastu różnych próbek głosowych. Analiza cech akustycznych wykazała, że psy, podobnie jak ludzie, bazują na parametrach takich jak wysokość, natężenie dźwięku i barwa głosu (tembr) dla rozpoznania.

W eksperymentach ELTE zaobserwowano, że decyzja psa była łatwiejsza, gdy głosy różniły się wysokością i siłą natężenia, co sugeruje, że te konkretne właściwości są priorytetowe w psim systemie percepcyjnym. Badacze podkreślają, że jest to pierwsza bezpośrednia demonstracja zdolności psów do odróżniania głosu właściciela od wielu innych głosów. Aby wykluczyć wpływ węchu, naukowcy zastosowali innowacyjne podejście, emitując głos właściciela z lokalizacji, gdzie ukrywała się inna osoba. Mimo tej manipulacji, psy nadal wykazywały wysoką zdolność do poprawnego wskazania źródła dźwięku, co dowodzi, że kluczowym bodźcem był sam sygnał wokalny.

Te ustalenia rzucają nowe światło na głębię więzi komunikacyjnej, jaką psy tworzą z ludzkimi towarzyszami, wykraczającą poza podstawowe zmysły. Dodatkowe badania sugerują, że psy mogą przetwarzać podstawowe informacje werbalne nawet bez wyraźnych sygnałów intonacyjnych, co wskazuje na ich ukształtowane w wyniku udomowienia zdolności do percepcji ludzkiej mowy. Ta zdolność, potwierdzona w publikacjach takich jak „Animal Cognition”, podnosi rangę psiej inteligencji poznawczej w kontekście interakcji z człowiekiem. Zrozumienie, jak psy kodują i dekodują ludzką mowę, stanowi fundament pod dalsze eksploracje neurobiologicznych podstaw relacji międzygatunkowej oraz optymalizacji treningu i dobrostanu tych zwierząt.