Wetenschappelijke Bevestiging Verklaart Hoogte Bermuda Door Kolossale Ondergrondse Structuur

Een wetenschappelijke studie, gepubliceerd eind 2025 in Geophysical Research Letters, heeft de aanwezigheid van een substantiële geologische formatie onder de Bermuda-eilanden definitief bevestigd. Deze structuur, een gesteentelaag van naar schatting 20 kilometer dik, bevindt zich tussen de oceanische korst en de aardmantel. De bevinding biedt een nieuw mechanisme dat de aanhoudende verhevenheid van de archipel verklaart, wat in tegenspraak is met conventionele modellen die uitgaan van geleidelijke verzakking na het stoppen van vulkanische activiteit.

De onderzoekers, onder leiding van seismoloog William Frazer van Carnegie Science in Washington D.C., kwamen tot deze conclusie na een diepgaande analyse van seismische golven afkomstig van 396 verre aardbevingen. Door deze seismische echo's te gebruiken, construeerden zij een verticale doorsnede van de ondergrond. Deze doorsnede onthulde vier duidelijke grenzen, waarbij de meest significante een onverwacht dikke, minder dichte laag was. Deze laag functioneert als een geologisch 'vlot' dat de zeebodem met ongeveer 500 meter ondersteunt. Jeffrey Park van Yale University, gespecialiseerd in theoretische seismologie, werkte mee aan de analyse.

De dikke, lichtere laag bevindt zich onder de korst, binnen de tektonische plaat waarop Bermuda rust, een afwijking van de verwachte directe overgang naar de mantel. Wetenschappers suggereren dat deze laag mogelijk is gevormd toen mantelgesteente tijdens de laatste vulkanische fase van Bermuda in de korst werd geïnjecteerd en daar stolde. De vulkanische geschiedenis van Bermuda is opmerkelijk; de laatste bekende uitbarsting vond circa 31 miljoen jaar geleden plaats, wat het gebrek aan verzakking in de periode daarna tot een geologisch raadsel maakte, bekend als de 'Bermuda oceanic swell'.

Geologe Sara Mazza van Smith College, die niet direct bij de studie betrokken was, plaatste de bevindingen in een bredere context door te wijzen op de ligging van Bermuda in het voormalige supercontinent Pangea. Haar eerdere onderzoek naar de lava's van Bermuda toonde een laag silica- en hoog koolstofgehalte, wat duidt op de recyclage van materiaal uit de diepe mantel, mogelijk naar beneden geduwd tijdens de vorming van Pangea tussen 900 miljoen en 300 miljoen jaar geleden. Dit onderscheidt de geologie van Bermuda van eilanden in de Stille of Indische Oceaan.

De implicaties van deze ontdekking zijn van belang voor de geofysica, aangezien het de modellen voor de ondersteuning en het behoud van de hoogte van oceanische eilanden over geologische tijdspannen herzien. Het onderzoeksteam van Carnegie Science heeft aangekondigd soortgelijke seismische analyses uit te voeren op andere eilanden wereldwijd. Dit toekomstige onderzoek zal moeten vaststellen of de fundering van Bermuda een uniek fenomeen is, of dat vergelijkbare structuren elders in de oceanen bestaan.