Potwierdzono Masową Strukturę Geologiczną Pod Bermudami Wyjaśniającą Podniesienie Archipelagu

Badanie opublikowane pod koniec 2025 roku jednoznacznie potwierdziło istnienie masywnej formacji skalnej spoczywającej głęboko pod Wyspami Bermudzkimi na północnym Atlantyku. Ta anomalia, o grubości około 20 kilometrów, umiejscowiona jest pomiędzy skorupą oceaniczną a płaszczem Ziemi, co stanowi istotne odstępstwo od standardowych modeli budowy warstw planety. Odkrycie to dostarcza konkretnego wytłumaczenia dla trwałego podniesienia archipelagu, znanego jako „bermudzki obwód oceaniczny” (Bermuda oceanic swell), które utrzymuje się pomimo braku aktywności wulkanicznej od milionów lat.

Kluczowi badacze, w tym sejsmolog William Frazer z Carnegie Science w Waszyngtonie D.C. oraz współautor Jeffrey Park z Uniwersytetu Yale, wykorzystali zaawansowaną analizę fal sejsmicznych pochodzących z odległych trzęsień ziemi. Badając, jak te fale zmieniają prędkość i kierunek po przejściu przez podłoże Bermudów, naukowcy byli w stanie stworzyć obraz Ziemi na głębokość około 50 kilometrów. Analiza ta ujawniła dodatkową warstwę skalną, która jest mniej gęsta niż otaczający ją materiał płaszcza, działając niczym geologiczna „tratwa” zapewniająca wyporność. Ta anomalia podtrzymuje dno oceaniczne na wysokości około 500 metrów powyżej otaczającego terenu.

Tradycyjne teorie geologiczne zakładają, że wyspy wulkaniczne, takie jak Hawaje, stopniowo opadają po ustaniu aktywności wulkanicznej. Jednakże, ostatnia znana erupcja na Bermudach miała miejsce około 31 milionów lat temu, a archipelag nie osiadł znacząco, co stanowiło zagadkę dla naukowców. Hipoteza wysunięta przez Frazer i Park sugeruje, że podczas ostatniej fazy wulkanicznej, skały płaszcza zostały wtłoczone i zestaliły się pod skorupą, tworząc tę nietypową, wyporną podstawę. Wyniki te, opublikowane w czasopiśmie Geophysical Research Letters, wymuszają rewizję modeli dotyczących mechanizmów podnoszenia i podtrzymywania wysp oceanicznych w skali geologicznej.

Geolog Sara Mazza ze Smith College w Massachusetts, choć nie brała udziału w badaniu, dostarczyła kontekstu sugerując, że unikalna geologia Bermudów może być powiązana z ich położeniem w sercu starożytnego superkontynentu Pangea. Badania Mazzy nad izotopami cynku w próbkach lawy wskazują na bogate w węgiel materiały pochodzące z głębokiego płaszcza, sięgające okresu formowania się Pangei. William Frazer zamierza rozszerzyć swoje badania na inne wyspy, aby ustalić, czy geologiczna podstawa Bermudów jest unikatowa. Zrozumienie tego przypadku ma szersze znaczenie dla odróżnienia procesów powszechnych na Ziemi od tych naprawdę wyjątkowych w historii geologicznej planety.

Dla mieszkańców archipelagu, który składa się ze 181 wysp, realnym problemem pozostaje wzrost poziomu morza, który dla Bermudów wynosi 2,18 milimetra rocznie na podstawie danych z lat 1932–2024. Odkrycie to umacnia pogląd, że pod powierzchnią oceanów kryje się jeszcze wiele nierozwiązanych zagadek, a geologiczna ewolucja oceanicznych wyniesień wymaga ponownej oceny w świetle tej nowej, podpowierzchniowej architektury.