De nederlaag tegen Atlanta in Madison Square Garden legde een zwakke plek bloot in het nieuwe systeem van Mike Brown. Zolang Jalen Brunson en Karl-Anthony Towns op het veld staan, ogen de Knicks als een serieuze kanshebber voor de finale van het Oosten. Maar zodra ze allebei naar de kant gaan, verandert de sprookjeskoets in een pompoen.
In de tweede wedstrijd zagen we een schoolvoorbeeld van een mislukte rotatie. Brown probeerde zijn sterspelers aan het begin van het tweede kwart gelijktijdig rust te gunnen. Het resultaat? De aanvallende effectiviteit van het team kelderde naar het niveau van een G-League-onderdeurtje. Zonder de spelverdeling van Brunson en de ruimte die Towns creëert, veranderde de bank van New York in een chaotische verzameling spelers die geen raad wisten met de bal.
Waarom heeft Mike Brown nog niet gekozen voor strikt 'staggering' – het spreiden van de speelminuten van zijn sterren?
In het reguliere seizoen bood de diepte van de selectie nog ruimte voor dergelijke experimenten. De play-offs vereisen echter chirurgische precisie. Het Atlanta van Quin Snyder herkent zwaktes direct en straft het ontbreken van een spelverdeler van wereldklasse genadeloos af. Elk balbezit tijdens die 'loze' minuten kost New York momenteel het thuisvoordeel.
De oplossing ligt voor de hand, en Brown is zich daarvan bewust. Eén van de twee – Brunson of Towns – moet gedurende de volle 48 minuten op de vloer staan. Dit gaat niet alleen om de score, maar om de controle over het tempo. Als 'point-center' kan Towns het spel van de tweede unit effectief stabiliseren, waardoor Brunson de broodnodige vier tot vijf minuten adempauze krijgt.
Lukt het de Knicks om de koers te wijzigen voordat de serie zich verplaatst naar Georgia? Waarschijnlijk wel. Mike Brown staat erom bekend dat hij zich tijdens een serie goed kan aanpassen. Op de lange termijn zal deze tactische ingreep niet alleen de serie tegen de Hawks redden, maar het team ook harden voor een eventuele ontmoeting met de Celtics.
Zijn de fans van de Knicks er klaar voor dat hun kopmannen elke wedstrijd 42 minuten moeten maken? In het hedendaagse basketbal is dat de enige weg naar het kampioenschap.
