Nieuw Geomorfologisch Bewijs Versterkt Hypothese van Oude Marszee

Recente wetenschappelijke publicaties in januari 2026, met name in het tijdschrift npj Space Exploration, presenteren nieuw geomorfologisch bewijs dat de hypothese van een uitgestrekte oceaan op de noordelijke hemisfeer van Mars ondersteunt. Deze bevindingen suggereren dat de Rode Planeet ooit een natte en potentieel leefbare omgeving bezat, vergelijkbaar met de vroege Aarde. De kern van het onderzoek richtte zich op het Valles Marineris, het grootste canyonsysteem van het Zonnestelsel, dat zich over meer dan 4.000 kilometer langs de evenaar van Mars uitstrekt.

De studie, geleid door onderzoekers van de Universiteit van Bern, concentreerde zich specifiek op de regio Coprates Chasma binnen dit geologische kenmerk. Het onderzoeksteam, waaronder hoofdonderzoeker Ignatius Argadestya, een PhD-student aan de Universiteit van Bern, en collega's van het Italiaanse Nationaal Instituut voor Astrofysica (INAF) en het Astronomisch Observatorium van Padua, analyseerde hoogresolutiebeelden en hoogtedata. Zij maakten gebruik van beelden van de CaSSIS-camera aan boord van de ExoMars Trace Gas Orbiter (TGO) van de ESA, aangevuld met gegevens van NASA's Mars Express en Mars Reconnaissance Orbiter.

De onderzoekers identificeerden specifieke formaties, aangeduid als 'scarp-fronted deposits' (SFD's), in de Coprates Chasma. Deze waaiervormige afzettingen worden geïnterpreteerd als oude rivierdelta-afzettingen, wat wijst op sedimenttransport vanuit hoger gelegen gebieden naar een stilstaand waterlichaam. Een doorslaggevend bewijsstuk is de consistente hoogte waarop deze SFD's zijn aangetroffen, geschat tussen -3750 en -3650 meter ten opzichte van de Mars-datum. Professor Fritz Schlunegger van de Universiteit van Bern benadrukte dat deze structuren de monding van een rivier in een oceaan vertegenwoordigen.

De consistentie van deze vermeende 'paleokustlijn' over verschillende geologische kenmerken heen versterkt de interpretatie van een stabiele, uitgestrekte watermassa. De omvang van deze hypothetische watermassa wordt geschat op een oppervlakte die vergelijkbaar is met die van de Arctische Oceaan op Aarde, wat impliceert dat een significant deel van de noordelijke laaglanden van Mars destijds onder water stond. De datering van deze hoogste waterstand ligt rond de drie miljard jaar geleden. De analyse van de geometrie van de delta's biedt een tastbare link met bekende aardse processen, waarbij de onderzoekers schommelingen in het waterpeil van ongeveer 100 meter gedurende die periode vermoeden.

Hoewel windgeërodeerde duinen tegenwoordig over deze voormalige delta's liggen, blijft de oorspronkelijke structuur herkenbaar. De bevindingen bouwen voort op eerder bewijs van water op Mars en verkleinen de onzekerheid over de duur en omvang van het oppervlaktewater, wat een nieuwe fase opent in de zoektocht naar de klimatologische geschiedenis van Mars en de mogelijkheid van buitenaards leven.