Wetenschappelijk Onderzoek Bevestigt Diepe Hechting Tussen Katten en Menselijke Verzorgers

Het langdurige idee dat katten inherent te onafhankelijke wezens zijn om een waarachtige emotionele band te vormen, is door recent wetenschappelijk onderzoek definitief ontkracht. Een studie uitgevoerd door onderzoekers van de Oregon State University (OSU) heeft aangetoond dat de band tussen huiskatten en hun menselijke eigenaren diepgaand is, met opvallende parallellen naar de hechtingspatronen die worden geobserveerd bij honden en menselijke zuigelingen. Deze bevindingen herdefiniëren de wetenschappelijke perceptie van de sociale complexiteit van de huiskat.

Onder leiding van Kristyn Vitale pasten de OSU-onderzoekers de 'secure base test' toe op een cohort van katachtigen, een methode die traditioneel wordt gebruikt om de dynamiek tussen kinderen en hun primaire verzorgers of tussen honden en hun eigenaren te meten. In dit experiment werden zowel kittens als volwassen katten, in totaal 108 exemplaren in de eerste fase, kortstondig in een onbekende omgeving geplaatst, eerst met de eigenaar en daarna alleen. De resultaten van deze observaties, gepubliceerd in 2019, lieten zien dat een overweldigende meerderheid van de katten, specifiek tussen de 64,3% en 65%, een 'veilige hechting' vertoonde.

Dit gedrag manifesteerde zich doordat de katten hun menselijke metgezel gebruikten als een veilige basis van waaruit zij de nieuwe, onbekende omgeving durfden te exploreren. Cruciaal voor het vaststellen van deze hechtingsstijl was de reactie van de katten tijdens de herenigingsfase na een korte scheiding van hun verzorger. De katten met een veilige hechting zochten actief het contact en de nabijheid van hun eigenaar op om troost en geruststelling te vinden, wat bevestigt dat de mens fungeert als een primaire bron van emotionele stabiliteit onder stressvolle omstandigheden. Dit patroon is direct vergelijkbaar met de respons van kleine kinderen en honden in identieke testopstellingen.

De studie slaagde erin de hechtingsstijlen bij katten te categoriseren in patronen die de klassieke theorieën voor menselijke en hondse ontwikkeling spiegelen, wat een nieuw kader biedt voor het begrijpen van hun sociale psychologie. Hoewel het temperament deels genetisch bepaald is, benadrukken de bevindingen dat de kwaliteit en frequentie van menselijke interactie een vormende rol spelen in het opbouwen van dit vertrouwen. Het onderzoek van OSU liet ook zien dat ongeveer 83% van de katten na afwezigheid tegen de eigenaar aanwreef als een herenigingsritueel, wat wijst op een diepere, wederkerige band die verder gaat dan louter gewenning aan de omgeving.

De implicaties van dit onderzoek zijn significant voor het welzijn van katten, aangezien een verkeerde interpretatie van hun gedrag door mensen een oorzaak is van frustratie en het afstaan van huisdieren aan opvangcentra. Hoewel de Britse hoogleraar veterinaire gedragskunde, Daniel Mills, opmerkte dat katten zich mogelijk bij elk mens hetzelfde gedragen, erkent hij dat ze gehecht zijn aan hun moeder en mogelijk aan specifieke mensen.