Dyplomacja drugiej kadencji Trumpa: Teatralne widowisko i radykalne zmiany w polityce zagranicznej w 2025 roku

Druga kadencja Donalda Trumpa, rozpoczęta po jego zwycięstwie nad Kamalą Harris w wyborach w 2024 roku, od samego początku charakteryzowała się niekonwencjonalnym podejściem do stosunków międzynarodowych. W ciągu 2025 roku w Gabinecie Owalnym doszło do spotkań z ponad 40 zagranicznymi przywódcami, przy czym wiele z tych rozmów przybrało formę rozbudowanych, publicznych sesji z udziałem mediów, co stanowiło jaskrawy kontrast wobec metod stosowanych przez jego poprzedników. Ten styl dyplomacji łączył w sobie twardą konfrontację, dyplomatyczne pochlebstwa oraz wyraźną chęć zrewidowania ugruntowanych doktryn polityki zagranicznej USA. Profesor Lisel Hintz z Johns Hopkins University School of Advanced International Studies scharakteryzowała Trumpa jako lidera populistycznego, który wykorzystuje politykę spektaklu, występując jednocześnie w roli twardego negocjatora i producenta telewizyjnego.

Kluczowym momentem dyplomatycznym było otwarte dla prasy spotkanie z 28 lutego 2025 roku, podczas którego Trump oraz wiceprezydent JD Vance poddali ostrej krytyce prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, kładąc nacisk na konieczność zawieszenia broni z Federacją Rosyjską. Ta publiczna nagana doprowadziła do czasowego wstrzymania amerykańskiej pomocy oraz wymiany danych wywiadowczych, choć ostatecznie w grudniu 2025 roku Zełenski wziął udział w rozmowach pokojowych zorganizowanych w Palm Beach na Florydzie. Zgodnie z doktryną "America First", w styczniu 2025 roku Trump zawiesił ogólny program przyjmowania uchodźców, robiąc jednak wyjątek dla białych Afrykanerów z RPA, mimo że tamtejszy rząd zaprzeczał faktom ich prześladowania.

Na Bliskim Wschodzie administracja Trumpa otwarcie demonstrowała wsparcie dla autorytarnych liderów, czego przykładem była publiczna obrona saudyjskiego następcy tronu, Mohammeda bin Salmana, w związku z zabójstwem dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego w 2018 roku. Stanowiło to bezpośrednie przeciwieństwo stanowiska prezydenta Joe Bidena, który obiecywał uczynić z Arabii Saudyjskiej "państwo pariasa". Co więcej, w listopadzie 2025 roku plan Trumpa dotyczący zarządzania odbudową Strefy Gazy i relokacji ludności palestyńskiej uzyskał poparcie Rady Bezpieczeństwa ONZ, przy czym Rosja i Chiny wstrzymały się od głosu podczas głosowania nad tą rezolucją.

Partnerstwa z liderami o skłonnościach autorytarnych obejmowały również propozycję prezydenta Salwadoru, Nayiba Bukele, który w kwietniu 2025 roku zaoferował wymianę 252 Wenezuelczyków deportowanych z USA na wenezuelskich "więźniów politycznych". Według oficjalnych danych Białego Domu, w pierwszym roku swojej drugiej kadencji prezydent Trump odbył 45 spotkań z 46 zagranicznymi liderami. Wśród nich znalazło się pięć wizyt premiera Izraela Binjamina Netanjahu, który w lipcu 2025 roku nominował Trumpa do Pokojowej Nagrody Nobla, oraz cztery wizyty Sekretarza Generalnego NATO Marka Rutte.

Michael Froman z Council on Foreign Relations zauważył, że taka spersonalizowana dyplomacja niesie ze sobą ryzyko omijania rygorystycznych procesów politycznych, faworyzując politykę siły i relacje transakcyjne. To jednostronne podejście osiągnęło swój punkt kulminacyjny w styczniu 2026 roku, kiedy Stany Zjednoczone przeprowadziły uderzenia na Wenezuelę i pojmały jej lidera, Nicolása Maduro, w ramach operacji "Absolute Resolve", wykonanej przez siły Delta Force 3 stycznia 2026 roku. Ogólnie rok 2025 upłynął pod znakiem znaczących działań militarnych, w tym ataków w Iraku, Nigerii, Somalii, Syrii i Jemenie, jednak to właśnie teatralny charakter dyplomacji Trumpa w Gabinecie Owalnym zdefiniował jego pierwszy rok u władzy. Polityka wewnętrzna obejmowała wprowadzenie masowych ceł importowych i cięcia w finansowaniu nauki, a w sferze międzynarodowej administracja dołączyła do Izraela w atakach na irańskie obiekty nuklearne.