Odkrycie Największego Siedliska Diugoni w Indonezji na Południowo-Zachodnich Molukach

Obszary ochrony morskiej na południowo-zachodnich Molukach, zwłaszcza w rejonie wysp Romang i Demar, stanowią kluczowy punkt dla globalnej bioróżnorodności. Ekspedycja naukowa przeprowadzona w 2025 roku potwierdziła doskonałe wskaźniki ekosystemowe tego regionu, charakteryzujące się zdrowymi rafami koralowymi, rozległymi łąkami trawy morskiej oraz nienaruszonymi lasami namorzynowymi.

Wyspa Romang, administracyjnie należąca do regencji Kepulauan Barat Daya, ma powierzchnię 168,2 km kwadratowych, a jej teren osiąga maksymalną wysokość 747 metrów nad poziomem morza. Szczegółowa inwentaryzacja udokumentowała obecność licznych gatunków fauny morskiej, w tym delfinów, rekinów, żółwi i wielorybów. Najważniejszym ustaleniem było zlokalizowanie największego w Indonezji siedliska diugoni, gdzie w pobliżu wyspy Romang zaobserwowano stado liczące 32 osobniki tego ssaka.

Diugoń przybrzeżny, będący jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodziny diugoniowatych, jest gatunkiem wrażliwym i wymagającym szczególnej uwagi. Obszar ten ma fundamentalne znaczenie, ponieważ funkcjonuje jako ważny korytarz migracyjny dla co najmniej 24 gatunków morskich objętych ochroną lub zagrożonych wyginięciem. Władze Indonezji, opierając się na tych naukowych ustaleniach, aktywnie kształtują politykę zarządzania dla całego regionu.

Działania te wpisują się w szerszy kontekst międzynarodowych wysiłków na rzecz ochrony środowiska morskiego, często regulowanych przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), agencję ONZ zajmującą się transportem morskim i ochroną środowiska. Strategia ochrony środowiska kładzie nacisk na osiągnięcie równowagi między rygorystyczną ochroną ekologiczną a generowaniem korzyści ekonomicznych dla lokalnych społeczności. Planowane są mechanizmy finansowe, w których sukces działań konserwatorskich będzie bezpośrednio wspierał rozwój gospodarczy regionu, zapewniając zrównoważone wykorzystanie zasobów morskich.

Pomimo bogactwa biologicznego, cenny ekosystem jest narażony na poważne zagrożenia. Główne niebezpieczeństwa to destrukcyjne metody połowowe stosowane przez niektórych rybaków, narastający problem zanieczyszczenia plastikiem oraz obecność sieci-duchów, które stanowią śmiertelną pułapkę dla fauny. Skuteczna ochrona tego obszaru wymaga skoordynowanego zarządzania, angażującego szerokie spektrum interesariuszy, od lokalnych społeczności po organy krajowe i międzynarodowe instytucje, przy jednoczesnym uwzględnieniu kwestii zanieczyszczeń pochodzących z transportu morskiego.