Wereldwijde Waarnemingen van Lichtpilaren: Een Optisch Fenomeen Verklaard

Over de gehele wereld hebben bewoners de laatste tijd melding gemaakt van de verschijning van lichtpilaren, een opmerkelijk optisch verschijnsel dat zich manifesteert als heldere, verticale schachten van licht. Dit schouwspel ontstaat wanneer licht afkomstig van bronnen zoals de zon, de maan of aardse verlichtingsarmaturen weerkaatst op platte ijskristallen die in de lagere atmosfeer zweven. Meteorologen benadrukken dat de vorming van deze duidelijke kolomstructuren vereist dat de omgevingstemperatuur daalt tot onder de min tien graden Celsius, vaak in combinatie met lichte sneeuwval en een aanwezige lichtbron.

Wetenschappelijk gezien wordt dit fenomeen ingedeeld bij de halo-effecten. Het is het resultaat van lichtinteractie met ijskristallen, doorgaans platte, zeshoekige plaatjes die zich horizontaal oriënteren tijdens hun val naar beneden. Opdat de pilaren zichtbaar worden, moeten deze kristallen zich dicht bij de grond bevinden; bij extreem koude omstandigheden worden ze soms aangeduid als 'diamantstof'. AccuWeather Meteoroloog David Samuhel merkte op dat de kristalvorming doorgaans optreedt wanneer de temperatuur onder nul graden Fahrenheit zakt, wat vaak temperaturen van min tien tot twintig graden of kouder vereist, samengaand met zeer rustige, windstille lucht.

De kleur die men in de lichtzuil waarneemt, is een directe afspiegeling van de kleur van de oorspronkelijke lichtbron. Dit kan variëren van straatverlichting tot de algemene stadsverlichting of het licht van de maan. Dit effect is strikt genomen een optische illusie. De pilaar bevindt zich fysiek niet boven of onder de bron; deze wordt gecreëerd door de gezamenlijke reflectie van licht door kristallen die zich in het verticale vlak van de waarnemer bevinden. Gebieden die bekendstaan om dit schouwspel, waar atmosferische stabiliteit helpt om het vereiste ijsnevel zwevend te houden, zijn onder andere Centraal-Alberta, Alaska en Rusland.

Als concreet voorbeeld: inwoners nabij Sint-Petersburg, Rusland, waren op de avond van 2 januari 2026 getuige van een indrukwekkende vertoning, waarbij de stadslichten zich voordeden als verticale stralen die door de ijzige lucht leken te snijden. Hoewel de precieze vorming van de ijskristallen lastig te voorspellen is, biedt het voorspellen van de noodzakelijke koude en kalme weerspatronen wel een probabilistische methode om deze etherische stralen te verwachten. Meteorologen duiden deze optische effecten op lage hoogte consequent aan als natuurlijke, op natuurkundige wetten gebaseerde gebeurtenissen, en onderscheiden ze duidelijk van verschijnselen zoals poollichten.

Het is fascinerend hoe simpele atmosferische omstandigheden, met name de aanwezigheid van perfect uitgelijnde ijsdeeltjes in combinatie met een krachtige lichtbron, zulke majestueuze visuele effecten kunnen teweegbrengen. Deze waarnemingen herinneren ons eraan hoe dynamisch en responsief onze atmosfeer is op temperatuurveranderingen. Het is een prachtig staaltje natuurkunde dat, mits de omstandigheden precies goed zijn, overal ter wereld kan opduiken, van de Arctische kou tot gematigde gebieden waar de temperatuur tijdelijk onder het vriespunt daalt.