Onderzoek onthult gedeelde vocalisaties in dolfijncommunicatie in Sarasota Bay

Voortdurend onderzoek naar tuimelaars werpt licht op een complexer sociaal vocabulaire dan voorheen werd aangenomen, waarbij de focus verschuift van uitsluitend individuele 'signatuurfluitjes'. Dit werk vindt zijn centrum in het Sarasota Dolphin Research Program (SDRP) nabij Sarasota, Florida, de langstlopende studie ter wereld naar een populatie wilde zeezoogdieren. Het SDRP, dat samenwerkt met het Mote Marine Laboratory & Aquarium en wordt geleid door Randall Wells van Brookfield Zoo Chicago, volgt een gemeenschap van ongeveer 170 bekende dolfijnen.

Onderzoekers, waaronder Dr. Laela Sayigh van het Woods Hole Oceanographic Institution, hebben bevestigd dat de unieke signatuurfluitjes stabiel blijven gedurende het leven van een dolfijn en functioneren als individuele namen. Cruciale gedragsbevestigingen wijzen op een communicatiestijl die vergelijkbaar is met die van mensen. Moeders gebruiken hogere frequenties van hun unieke fluitgeluiden bij het aanspreken van hun kalveren, een fenomeen dat bekend staat als 'motherese', wat in de menselijke taal universeel is. Bovendien initiëren dolfijnen contact door het signatuurfluitje van een ander dier te kopiëren, wat analoog is aan het aanroepen van iemand bij naam.

De meest opmerkelijke recente ontdekking is de identificatie van talrijke gedeelde niet-signatuurfluitgeluiden (NSW's) die door meerdere dieren worden gebruikt, wat een nieuwe onderzoeksrichting opent na eerdere veronderstellingen over de willekeur van deze geluiden. Minstens 20 verschillende gedeelde NSW-typen zijn in de database gecatalogiseerd, wat suggereert dat deze geluiden gestandaardiseerde, niet-individuele functies vervullen binnen de sociale structuur. De database van het programma, de Sarasota Dolphin Whistle Database, bevat gegevens van bijna 1.000 opnamesessies van 324 individuen sinds de start in 1970.

Experimenten met geluidsafspeelapparatuur, gefilmd met behulp van drones, suggereren dat deze gedeelde fluitgeluiden specifieke operationele doelen dienen. Eén bepaald type wordt consequent geassocieerd met een alarmreactie, waarbij de dolfijnen zich terugtrekken uit de omgeving, terwijl een ander type mogelijk een uiting van verrassing signaleert bij onverwachte prikkels. Het team zet momenteel Kunstmatige Intelligentie (AI) in om deze complexe vocalisaties nauwkeuriger te classificeren en de onderliggende functies van deze gedeelde communicatievormen verder te doorgronden. De meer dan 50 jaar aan verzamelde gegevens over de individuen, inclusief hun leeftijd, geslacht en verwantschap, maken deze analyses van niet-individuele communicatie uniek mogelijk.