Po Iranie czas na Kubę? Administracja Trumpa potęguje naciski na Hawanę po wstrzymaniu dostaw ropy z Wenezueli

Według stanu na 6 marca 2026 roku, administracja prezydenta Donalda Trumpa wykazuje niezłomną determinację w dążeniu do wymuszenia zmian politycznych na Kubie, wykorzystując ostatnie wydarzenia geopolityczne w regionie Karaibów jako katalizator zmian. W wywiadzie udzielonym stacji CNN 6 marca, prezydent Trump oświadczył, że kubański reżim „upadnie dość szybko” i poinformował, iż powierzył Sekretarzowi Stanu, Marco Rubio, misję prowadzenia kluczowych negocjacji. Trump zaznaczył, że po pięciu dekadach konfrontacji z amerykańską polityką, władze w Hawanie „bardzo chcą zawrzeć układ” ze względu na swoją desperacką sytuację geopolityczną.

Gwałtowne przyspieszenie tego procesu jest bezpośrednim wynikiem krytycznego kryzysu gospodarczego na wyspie, który został spotęgowany przez amerykańską operację wojskową o kryptonimie „Operacja Absolutna Determinacja” (Operation Absolute Resolve), przeprowadzoną 3 stycznia 2026 roku. Akcja ta doprowadziła do schwytania prezydenta Wenezueli, Nicolása Maduro, i jego ekstradycji do USA, co skutkowało natychmiastowym przerwaniem dostaw wenezuelskiej ropy na Kubę. Wenezuela pozostawała głównym donorem energetycznym dla wyspy od początku lat 2000., dostarczając w okresie od stycznia do listopada 2025 roku średnio 27 tysięcy baryłek dziennie, co pokrywało blisko 50% deficytu paliwowego kraju. Utrata tego źródła energii zadała potężny cios stabilności ekonomicznej i energetycznej Kuby.

Dodatkowa presja ekonomiczna została wywarta 29 stycznia 2026 roku, kiedy prezydent Trump podpisał dekret wykonawczy wprowadzający karne cła przeciwko wszelkim państwom realizującym sprzedaż lub dostawy ropy naftowej na Kubę. Działanie to miało na celu całkowite odcięcie wyspy od dostaw paliw, co wywołało znaczące napięcia wśród dotychczasowych partnerów handlowych, w tym Meksyku, który pod groźbą sankcji celnych również wstrzymał eksport paliw. Sekretarz Stanu Marco Rubio, znany ze swojego twardego kursu wobec Hawany, jest pozycjonowany jako główny architekt tej „nowej fazy relacji”, mającej na celu wymuszenie ustępstw politycznych poprzez całkowitą izolację energetyczną wyspy.

Kampania maksymalnego nacisku wywołała uzasadnione obawy dotyczące narastającego kryzysu humanitarnego na Kubie, gdzie odnotowano już masowe przerwy w dostawach energii elektrycznej oraz dotkliwy brak paliwa lotniczego. Europejscy dyplomaci wcześniej ostrzegali, że tak agresywne działania mogą sprowokować katastrofę humanitarną wśród 10 milionów mieszkańców wyspy. Sytuacja ta staje się coraz bardziej dramatyczna, a brak dostępu do podstawowych zasobów energetycznych paraliżuje codzienne życie obywateli, transport oraz funkcjonowanie resztek lokalnego przemysłu, co stawia kraj na krawędzi całkowitego paraliżu.

Wcześniej Stany Zjednoczone ogłosiły przeznaczenie 6 milionów dolarów na pomoc humanitarną w związku ze skutkami huraganu Melissa. Środki te mają być jednak przekazywane wyłącznie za pośrednictwem organizacji kościelnych, z całkowitym pominięciem rządu w Hawanie, co stanowi element szerszej strategii osłabiania oficjalnych struktur władzy. Taka forma dystrybucji pomocy ma zapewnić, że wsparcie trafi bezpośrednio do potrzebujących, nie wzmacniając przy tym politycznej ani finansowej pozycji obecnego kierownictwa państwa, które Waszyngton stara się zmusić do ustąpienia.

Administracja w Waszyngtonie postrzega zmianę kubańskiego przywództwa jako jeden ze swoich kluczowych celów w polityce zagranicznej, przy czym Trump otwarcie sugeruje możliwość rychłego „upadku reżimu” w obliczu beznadziejnego położenia wyspy. Niemniej jednak, priorytetem dla Białego Domu pozostaje obecnie ostateczne uregulowanie sytuacji z Iranem, co absorbuje znaczną część uwagi amerykańskiej dyplomacji. Dopiero po zakończeniu działań na tym froncie, Waszyngton zamierza w pełni skoncentrować swoją uwagę i zasoby na regionie Karaibów, aby doprowadzić do ostatecznego przełomu politycznego i zakończenia trwającego od dekad impasu w relacjach z Kubą.