Sekretarz MNRE przewiduje spadek cen energii słonecznej w Indiach poniżej 2,50 rupii za kWh

Santosh Kumar Sarangi, Sekretarz Ministerstwa Nowych i Odnawialnych Źródeł Energii (MNRE) w Indiach, wyraził przekonanie, że koszty pozyskiwania energii słonecznej w kraju mogą wkrótce spaść poniżej progu 2,50 rupii indyjskiej za kilowatogodzinę (kWh).

Ten optymistyczny scenariusz opiera się na znaczących postępach technologicznych, zwłaszcza w dziedzinie zwiększania wydajności ogniw fotowoltaicznych. W szczególności, ogniwa tandemowe, rozwijane przy wsparciu finansowym MNRE (ponad 200 kror rupii w ciągu 15 lat) w placówkach takich jak IIT Bombay, osiągają w warunkach laboratoryjnych sprawność przekraczającą 30%. Dla porównania, standardowe ogniwa jednoprzejściowe dochodzą do 27% wydajności.

Historia indyjskiego rynku energii słonecznej to pasmo spektakularnych spadków cen. Już w 2017 roku odnotowano rekordowo niską stawkę 2,44 rupii za kWh dla farmy Bhadla. Była to cena znacznie niższa niż minimalny koszt wytwarzania energii z węgla, który wówczas wynosił 3,20 rupii za kWh. Mimo pewnych chwilowych trudności w handlu zagranicznym, w tym zerowego eksportu do Stanów Zjednoczonych w bieżącym roku z powodu nałożonych ceł wynoszących łącznie około 40% (cła na mocy Sekcji 201 wygasną 6 lutego 2026 roku), wewnętrzny popyt pozostaje silnym motorem wzrostu.

Sekretarz Sarangi podkreślił, że silny popyt krajowy skutecznie równoważy spadek wolumenu eksportu. Warto zauważyć, że nawet przy tych wyzwaniach, eksport w okresie od kwietnia do października wykazał ogólny wzrost o 31–32% w porównaniu z poprzednim rokiem obrotowym. Agresywna polityka wspierająca lokalną produkcję, w tym program PLI, przyniosła rezultaty: do lipca 2025 roku zdolności produkcyjne modułów słonecznych mają osiągnąć około 144 GW rocznie, z planem dojścia do 150 GW do czerwca 2026 roku. Podobnie, moce produkcyjne ogniw słonecznych wzrosną z obecnych 27 GW do szacowanych 65 GW do połowy 2026 roku. Dla kontekstu, łączna moc modułów zatwierdzonych na liście ALMM przez rząd, według stanu na połowę 2025 roku, wynosiła 109,5 GW.

Dynamiczne wdrażanie odnawialnych źródeł energii (OZE) niesie ze sobą wyzwania infrastrukturalne, które trzeba traktować priorytetowo. Kluczowym problemem jest znacząca rozbieżność w harmonogramach realizacji projektów. O ile instalacje OZE są wdrażane w ciągu 1,5 do 2 lat, o tyle rozbudowa niezbędnej sieci przesyłowej zajmuje od 5 do nawet 7 lat. Ta dysproporcja może uniemożliwić terminowe dostarczenie wyprodukowanej energii do odbiorców końcowych.

Ponadto, aby efektywnie integrować niestabilne źródła, takie jak energia słoneczna i wiatrowa, oraz zarządzać godzinami szczytowego zapotrzebowania (między 19:00 a 23:00), niezbędne jest pilne wdrożenie systemów magazynowania energii (BESS). Równolegle z rozwojem sektora słonecznego, rząd Indii intensyfikuje prace nad morską energetyką wiatrową, realizując cel osiągnięcia 500 GW mocy nieopartej na paliwach kopalnych do 2030 roku. Po tym, jak poprzednie przetargi nie wzbudziły wystarczającego zainteresowania, MNRE przygotowuje się do ponownego uruchomienia aukcji, zwłaszcza w stanie Tamilnadu, gdzie wcześniej ogłoszono przetarg na 4 GW.

Aby wesprzeć ten sektor, zatwierdzono mechanizm dotacji na pokrycie luki w rentowności (VGF) z budżetem blisko 891 milionów dolarów amerykańskich. Ma to na celu zachęcenie do realizacji pierwszych projektów, w tym budowy mocy 500 MW w Tamilnadu i Gudżaracie. Te działania świadczą o wielokierunkowym podejściu do transformacji energetycznej, łącząc innowacje technologiczne w fotowoltaice z rozwojem innych czystych źródeł w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju.

Na koniec warto odnotować, że według danych z listopada 2024 roku, całkowita zainstalowana moc energetyki słonecznej w Indiach wynosiła 75,37 GW.