Syntetyczny metan z wychwyconego CO₂ zasilił japońską sieć gazową

20 lutego 2026 roku w mieście Nagaoka, położonym w prefekturze Niigata, doszło do przełomowego wydarzenia w sektorze energetycznym. Do głównego gazociągu z powodzeniem wpompowano partię syntetycznego metanu, wytworzonego w ramach zaawansowanego projektu demonstracyjnego. Ta jedna z największych na świecie instalacji typu CCU (Carbon Capture and Utilization) udowodniła, że technologia przekształcania dwutlenku węgla w paliwo jest nie tylko możliwa technicznie, ale również w pełni kompatybilna z istniejącą infrastrukturą przesyłową, co stanowi milowy krok w stronę dekarbonizacji.

Za realizację tej ambitnej inicjatywy odpowiadają korporacje INPEX oraz Osaka Gas, które w 2021 roku otrzymały wsparcie finansowe od Japońskiej Agencji Rozwoju Nowych Technologii Przemysłowych i Energii (NEDO). Serce projektu bije w zakładzie Koshijihara należącym do INPEX, gdzie budowa instalacji ruszyła w 2023 roku. Proces polega na wychwytywaniu gazów odlotowych CO₂ z fabryki i łączeniu ich z wodorem w specjalistycznym reaktorze. Wydajność systemu pozwala na przetwarzanie około 400 normalnych metrów sześciennych CO₂ na godzinę, co przekłada się na produkcję paliwa zdolnego zaspokoić roczne zapotrzebowanie na energię dla około 10 000 gospodarstw domowych.

Ostatnie testy operacyjne przyniosły imponujące rezultaty, potwierdzając, że stężenie metanu w wyprodukowanym gazie syntetycznym wynosi aż 96%. Sukces ten został oficjalnie uznany przez Japońskie Stowarzyszenie Gazownicze, które certyfikowało instalację jako obiekt czystego wytwarzania gazu. Dzięki temu możliwe będzie wystawianie weryfikowalnych certyfikatów ekologicznych, co ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia e-metanu do ogólnokrajowego systemu energetycznego. Działania te wpisują się w strategię Japonii, która zakłada osiągnięcie całkowitej neutralności klimatycznej do 2050 roku.

Firma INPEX, zarządzająca przedsięwzięciem, zamierza teraz gromadzić dane niezbędne do przyszłego skalowania systemów reaktorowych oraz oceny możliwości wdrożenia tej technologii w innych regionach świata. Z kolei Osaka Gas koncentruje się na rozwoju infrastruktury cyfrowej, w tym platformy CO₂NNEX®, służącej do zarządzania Certyfikatami Czystego Gazu. Choć integracja techniczna zakończyła się sukcesem, wyzwaniem pozostaje rentowność ekonomiczna, silnie uzależniona od cen niskoemisyjnego wodoru. Partnerzy dążą do obniżenia kosztów produkcji z obecnych 350 jenów do docelowych 200 jenów za metr sześcienny w fazie pełnoskalowej komercjalizacji.

Przewiduje się, że obecna faza projektu potrwa do marca 2027 roku. Jest to element szerszej wizji Japońskiego Stowarzyszenia Gazowniczego, które planuje, aby do 2050 roku aż 90% gazu zużywanego w gospodarstwach domowych pochodziło z syntezy, zastępując tym samym importowany gaz płynny (LNG). Aby zoptymalizować koszty, Japonia rozważa również budowę zakładów produkcyjnych poza granicami kraju, na przykład w Omanie, gdzie dostęp do tańszej energii odnawialnej pozwoli na jeszcze efektywniejsze zabezpieczenie dostaw neutralnego węglowo paliwa.