SETI proponuje poszukiwanie pozaziemskiej inteligencji poprzez rytmiczne rozbłyski światła

Na początku 2026 roku społeczność naukowa zaangażowana w poszukiwanie pozaziemskiej inteligencji (SETI) zwróciła uwagę na nowatorskie podejście teoretyczne. Propozycja ta kwestionuje dotychczasową dominującą rolę, jaką w międzygwiezdnej komunikacji odgrywały sygnały radiowe. Badanie, które ukazało się na serwerze preprintów arXiv 8 listopada 2025 roku, sugeruje, że wysoce rozwinięte cywilizacje mogą preferować metody bardziej energooszczędne, takie jak sekwencje rytmicznych błysków świetlnych. Inspiracją dla tej koncepcji jest analogia do biologicznej sygnalizacji, jaką obserwujemy u ziemskich świetlików. Ten zwrot paradygmatyczny ma na celu skłonienie astronomów do poszerzenia horyzontów poszukiwań technosygnatur, wykraczając poza antropocentryczne wyobrażenia ukształtowane przez historię ludzkiej technologii.

Tradycyjnie działania SETI, w których kluczową rolę odgrywa Instytut SETI, koncentrowały się na wykrywaniu transmisji radiowych lub śladów cieplnych pochodzących od hipotetycznych megastruktur, takich jak Sfery Dysona. Autorzy omawianej publikacji podkreślają konieczność przezwyciężenia „błędu antropocentrycznego”, który skłania badaczy do poszukiwania form inteligencji przypominających ludzkie. Estelle Janin, doktorantka Szkoły Ziemi i Badań Kosmicznych na Uniwersytecie Stanu Arizona i współautorka pracy, zauważyła, że komunikacja jest fundamentalną cechą życia, która manifestuje się poprzez niezliczone strategie adaptacyjne.

Naukowcy opracowali model mający na celu odróżnienie sztucznych wzorców od naturalnych zjawisk kosmicznych. W tym celu wykorzystali jako bazę analizę sygnałów pochodzących od ponad 150 znanych pulsarów. Chociaż w trakcie tej wstępnej analizy nie zidentyfikowano żadnych potwierdzonych sygnałów sztucznego pochodzenia, opracowana metodologia stanowi solidne empiryczne podłoże dla przyszłych poszukiwań optycznych. Przywołana analogia do świetlików, które wykorzystują powtarzalne sekwencje świetlne do wzajemnego rozpoznawania się i rozmnażania, służy jako przykład sygnalizacji o niskim zużyciu energii, ale za to wysoce specyficznej. Taki mechanizm może być preferowany przez cywilizacje stawiające na długoterminową efektywność energetyczną.

Publikacja, której tytuł brzmi „Model inspirowany świetlikami dla deszyfracji obcych”, została przygotowana przez zespół badawczy obejmujący Janin, Camerona Brooksa, Gage’a Zieberta, Cole’a Mathisa, Orit Peleg oraz Sarah Imari Walker. Praca ta apeluje o zacieśnienie współpracy interdyscyplinarnej pomiędzy badaczami SETI a specjalistami zajmującymi się komunikacją w świecie zwierząt. Hipoteza ta nabiera szczególnego znaczenia w roku 2026, ponieważ na Ziemi obserwujemy trend zmierzający ku bardziej ukierunkowanym i mniej „hałaśliwym” formom komunikacji. Może to odzwierciedlać uniwersalny kierunek ewolucyjny długowiecznych cywilizacji – od szerokopasmowych transmisji radiowych do bardziej skoncentrowanych metod przekazu informacji.

Podczas gdy klasyczne poszukiwania radiowe, takie jak historyczne projekty „Ozma” (inicjatywa z 1960 roku) czy „Phoenix”, koncentrowały się na tak zwanym „oknie wodnym” (zakres częstotliwości 1420–1666 MHz), nowa propozycja przesuwa punkt ciężkości na zakres optyczny. Celem nie jest tu wykrycie skomplikowanych wiadomości, lecz raczej zidentyfikowanie strukturalnych właściwości sygnału, które jednoznacznie wskazywałyby na jego selektywne, a nie przypadkowe pochodzenie. Instytut SETI, formalnie założony w 1984 roku, historycznie opierał się na falach radiowych, choć badał również sygnały optyczne, na przykład impulsy laserowe. Niniejsza praca stanowi propozycję metodologiczną, której zadaniem jest wzbogacenie arsenału SETI. Ma to zapobiec przeoczeniu dowodów istnienia innych cywilizacji z powodu zbyt wąskiej interpretacji natury inteligencji i technologii.