Unikalny profil chemiczny nowozelandzkiego propolisu z lasu Te Urewera: endemiczna flora zamiast wzorca topolowego

Nowozelandzcy naukowcy dokonali przełomowego odkrycia dotyczącego propolisu wytwarzanego przez pszczoły miodne w dziewiczym, rodzimym lesie (ngahere) Te Urewera. Przeprowadzone analizy wykazały, że substancja ta posiada całkowicie unikalny skład chemiczny, który w sposób zasadniczy odróżnia ją od próbek znanych z rynków europejskich. Wyniki te rzucają nowe światło na pochodzenie nowozelandzkiego kitu pszczelego, obalając dotychczasowe założenie, że należy on głównie do typu topolowego, który jest powszechnie kojarzony z żywicami bogatymi w flawonoidy.

Szczegółowe badania terenowe i laboratoryjne, zlokalizowane w rejonie Ruatahuna, pozwoliły na ustalenie bezpośredniej korelacji między specyficzną roślinnością lokalną a produktem końcowym wytwarzanym przez pszczoły. Wstępne analizy chemiczne ujawniły, że propolis pochodzący z tej endemicznej flory jest nasycony diterpenoidami, co stanowi wyraźny kontrast wobec flawonoidów dominujących w żywicach zbieranych z topoli. W strukturze tego unikalnego propolisu zidentyfikowano szereg kluczowych związków, takich jak:

• kwas izokupresowy oraz kwas acetyloizokupresowy,
• manool i torulozal,
• kwas komunikowy oraz ferruginol.

Precyzyjna identyfikacja tych substancji była możliwa dzięki zastosowaniu zaawansowanych technik analitycznych, w tym chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas (GC-MS) oraz spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR). Taki profil chemiczny wykazuje zaskakujące podobieństwa do propolisu typu śródziemnomorskiego oraz wybranych próbek pozyskiwanych w Brazylii. Długotrwała izolacja geograficzna Nowej Zelandii sprzyjała ewolucji jej wyjątkowej flory przez ponad 250 lat, licząc od momentu rozpoczęcia kolonizacji europejskiej.

Obecnie realizowane jest wspólne przedsięwzięcie badawcze, w którym uczestniczą Tuawhenua Trust oraz University of Waikato. Celem tej współpracy jest pełna i szczegółowa charakterystyka tych odrębnych komponentów chemicznych podczas trwającego sezonu zbierania nektaru. Zespół badawczy ze Szkoły Nauk University of Waikato, w tym eksperci dostępni pod adresem manleyha@waikato.ac.nz, koncentruje swoje wysiłki na opracowaniu kompletnego profilu biologicznego tej substancji. Propolis, będący lepką substancją zbieraną przez pszczoły z pąków drzew i wzbogacaną ich enzymami, jest znany ze swojej niezwykłej złożoności, obejmującej ponad 800 związków biologicznie aktywnych.

Podczas gdy tradycyjne odmiany propolisu są cenione głównie za właściwości antybakteryjne wynikające z obecności flawonoidów, próbki z Nowej Zelandii, bogate w diterpenoidy, wykazały zdumiewający potencjał przeciwutleniający. W testach laboratoryjnych odnotowano wysoki wskaźnik TEAC, wynoszący 1481 mg troloxu na gram produktu. Ponadto badania wykazały zależne od dawki hamowanie aktywności dehydrogenazy mitochondrialnej oraz skuteczne ograniczanie produkcji ponadtlenku, przy wartości IC50 na poziomie 262 µg/ml. Kolejnym istotnym aspektem badań jest potwierdzenie silnego działania hamującego wobec gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus), obejmującego zarówno szczepy wrażliwe na metycylinę (MSSA), jak i te oporne na metycylinę (MRSA).

Właściwości te są w dużej mierze przypisywane obecności unikalnych diterpenoidów, co znacząco podnosi wartość terapeutyczną i rynkową tego regionalnego produktu. Odkrycia te nie tylko wzbogacają wiedzę o bioróżnorodności Nowej Zelandii, ale również otwierają nowe perspektywy dla przemysłu farmaceutycznego i medycyny naturalnej, wskazując na lasy Te Urewera jako źródło cennych substancji leczniczych, które mogą znaleźć zastosowanie w leczeniu trudnych infekcji bakteryjnych i stanów zapalnych.