Chemisch profiel van propolis uit Te Urewera weerspiegelt unieke lokale flora in plaats van populierentype

Wetenschappers uit Nieuw-Zeeland hebben aangetoond dat de propolis die door honingbijen wordt geproduceerd in het inheemse bos (ngahere) van Te Urewera, een uiterst unieke chemische samenstelling bezit. Deze ontdekking onderscheidt het product fundamenteel van de traditionele Europese monsters die tot nu toe als standaard werden beschouwd. Het onderzoek weerlegt de eerdere veronderstelling dat Nieuw-Zeelandse propolis hoofdzakelijk tot het zogenaamde populierentype behoort, een variant die gekenmerkt wordt door harsen die rijk zijn aan flavonoïden. In plaats daarvan blijkt de ecologische vingerafdruk van dit specifieke gebied een geheel eigen biologisch profiel te creëren dat nergens anders op dezelfde wijze voorkomt.

Tijdens het onderzoek, dat werd uitgevoerd in de regio Ruatahuna, stelden de onderzoekers een directe correlatie vast tussen de chemische opbouw van de omliggende inheemse vegetatie en het uiteindelijke product van de bijen. Uit de initiële analyses bleek dat de propolis die uit de lokale flora wordt gewonnen, verzadigd is met diterpenoïden. Dit staat in scherp contrast met de flavonoïden die domineren in harsen die van de populier worden verzameld. In de samenstelling van deze specifieke endemische propolis werden diverse diterpenoïden geïdentificeerd, waaronder isocupressinezuur, acetylisocupressinezuur, manool, torulosal, communinezuur en ferruginol. De nauwkeurige identificatie van deze stoffen werd bevestigd door het gebruik van geavanceerde analytische methoden zoals gaschromatografie-massaspectrometrie (GC-MS) en NMR-spectroscopie.

De vastgestelde chemische structuur vertoont opmerkelijke overeenkomsten met propolis van het mediterrane type en bepaalde monsters die in Brazilië zijn verzameld. De geografische isolatie van Nieuw-Zeeland heeft gedurende de 250 jaar sinds het begin van de Europese kolonisatie geleid tot de evolutie van een unieke inheemse flora die deze specifieke harsen levert. In een gezamenlijk onderzoeksproject werken de Tuawhenua Trust en de University of Waikato momenteel nauw samen om deze onderscheidende chemische componenten gedurende het huidige nectar- en harsseizoen volledig in kaart te brengen. Specialisten van de School of Science van de University of Waikato, waaronder deskundigen die bereikbaar zijn via het e-mailadres manleyha@waikato.ac.nz, zijn intensief betrokken bij het opstellen van dit gedetailleerde chemische profiel.

Propolis is een complexe, harsachtige substantie die door bijen wordt verzameld van de knoppen van bomen en vervolgens wordt bewerkt met lichaamseigen enzymen. Het staat in de wetenschap bekend om zijn ingewikkelde samenstelling, die meer dan 800 verschillende biologisch actieve verbindingen kan bevatten. Waar traditionele propolis vaak wordt geprezen om zijn hoge concentratie flavonoïden die antibacteriële eigenschappen bieden, vertoonde het Nieuw-Zeelandse monster met zijn hoge gehalte aan diterpenoïden een indrukwekkende antioxidantwerking. Tijdens laboratoriumtesten werd een aanzienlijk antioxidantpotentieel gemeten met een TEAC-waarde van 1481 mg Trolox per gram. Daarnaast werd een dosisafhankelijke remming van mitochondriale dehydrogenase en de productie van superoxide vastgesteld, met een IC50-waarde van 262 µg/ml.

Naast de antioxidatieve kracht is er ook een significante remmende werking geconstateerd op zowel methicilline-resistente (MRSA) als methicilline-gevoelige Staphylococcus aureus (de gouden stafylokok). Deze medicinale eigenschappen, die grotendeels worden toegeschreven aan de specifieke aanwezigheid van diterpenoïden, onderstrepen de enorme therapeutische waarde van dit regionale natuurproduct uit Te Urewera. De resultaten van dit onderzoek openen nieuwe deuren voor de verdere ontwikkeling van natuurlijke gezondheidsproducten die gebaseerd zijn op de unieke biodiversiteit van Nieuw-Zeeland, waarbij de wetenschappelijke onderbouwing de kwaliteit van dit lokale product bevestigt.