Samenwonen Biedt Oudere Volwassenen Meer Welzijnswinst dan Huwelijk, Toont Onderzoek

Recent psychologisch onderzoek naar relaties bij volwassenen boven de vijftig suggereert dat samenwonen met een nieuwe partner een grotere toename in levensvoldoening veroorzaakt dan het aangaan van een huwelijk. Deze conclusies zijn gebaseerd op longitudinale gegevens die de levensloop van Amerikaanse volwassenen tussen de 50 en 95 jaar volgden, waarbij de nadruk ligt op cohabitatie als de primaire factor voor welzijnsverbetering in latere levensfasen. Voor paren die reeds samenwoonden, leverde het formele huwelijk geen meetbare additionele gelukstoename op, wat impliceert dat de welzijnsvoordelen inherent zijn aan de cohabitatiestatus zelf.

Opvallend is de observatie dat relatiebreuken binnen deze leeftijdsgroep niet resulteerden in een statistisch significant meetbare daling van het algemene welzijn. Dit wijst op een aanzienlijke emotionele veerkracht bij oudere volwassenen bij het navigeren door ingrijpende relationele veranderingen. Ouderpsycholoog Luc Van de Ven duidt dit vermogen om verlies te incasseren als een cruciaal element in de 'kunst van het ouder worden'.

De maatschappelijke acceptatie van samenwonen is verschoven, wat de relatieve impact ten opzichte van het huwelijk beïnvloedt. Het aantal niet-huwelijkse partnerschappen onder vijftigplussers is sinds 2000 verdrievoudigd, waarbij bijna een kwart van de samenwonende eenheden een partner boven de 50 jaar betreft. In tegenstelling tot jongere generaties, waar samenwonen soms uit financiële noodzaak voortkomt, wordt het bij ouderen vaker als een duurzame regeling beschouwd. Voor ouderen die een nieuwe relatie beginnen, is 'living apart together' (LAT) zelfs tien keer populairder dan trouwen, hoewel huwelijken in sommige analyses een marginaal groter voordeel voor de psychische gezondheid lieten zien.

De studie suggereert dat de voordelen van samenwonen, zoals gedeelde affectie en gezelschap, de formele juridische en institutionele bindingen van het huwelijk overstijgen voor deze demografie. Het niet-huwelijkse samenleven biedt voordelen zoals meer persoonlijke vrijheid en het vermijden van complexe financiële en juridische verplichtingen die inherent zijn aan een huwelijk, zoals pensioenuitkeringen of eigendomsverdeling. Oud-notaris Peter van Dongen benadrukt dat bij samenwonen op latere leeftijd het vastleggen van afspraken in een samenlevingscontract cruciaal is om onbedoelde wijzigingen in bijvoorbeeld de AOW-uitkering of nabestaandenpensioen te voorkomen.

Hoewel alleenstaanden historisch gezien gemiddeld minder voldoening rapporteerden dan samenwonenden, impliceert dit onderzoek dat de vorm van de verbintenis – cohabitatie versus huwelijk – de doorslaggevende factor is voor het welzijn van de 50-plusser. De toegenomen autonomie en het respect voor elkaars tempo en geschiedenis, kenmerkend voor de latere levensfase, lijken de voordelen van samenwonen te maximaliseren zonder de potentiële nadelen van een formele verbintenis.