पन्नाशीनंतरच्या प्रौढांसाठी सहवास विवाहांपेक्षा अधिक जीवन समाधान देतो: मानसशास्त्रीय संशोधन

पन्नाशीहून अधिक वयाच्या प्रौढांसाठी, नवीन जोडीदारासोबत एकत्र राहणे (सहवास) हे त्यांच्या एकूण जीवन समाधानात लक्षणीय वाढ करणारे एक महत्त्वाचे घटक असल्याचे अमेरिकेतील ५० ते ९५ वयोगटातील प्रौढांच्या दीर्घकालीन माहितीवर आधारित नवीन मानसशास्त्रीय संशोधनातून समोर आले आहे. हे निष्कर्ष दर्शवतात की उत्तरार्धातील नातेसंबंधांमध्ये कल्याणाची वाढ प्रामुख्याने सहवासातून येते.

या अभ्यासाने हे स्पष्ट केले की, जे जोडपे आधीपासून सहवासात राहत आहेत, त्यांच्यासाठी त्यानंतर विवाह केल्याने आनंदाच्या पातळीत कोणताही मोजता येण्याजोगा अतिरिक्त फायदा झाला नाही, ज्यामुळे सहवास स्वतःच एक महत्त्वपूर्ण कल्याणकारी लाभ देतो हे सिद्ध होते. संशोधकांना या वयोगटातील नातेसंबंध तुटल्यानंतर त्यांच्या जीवनातील समाधानात कोणतीही मोजता येण्याजोगी घट झाली नाही, या वस्तुस्थितीने आश्चर्यचकित केले. हे सूचित करते की ५० वर्षांवरील व्यक्ती नातेसंबंधातील बदलांना सामोरे जाताना उल्लेखनीय भावनिक लवचिकता प्रदर्शित करतात.

या वयोगटातील व्यक्ती जीवनातील चढ-उतार पाहिल्यामुळे समस्यांकडे वेगळ्या दृष्टीने पाहतात आणि त्या जास्त काळ टिकत नाहीत हे त्यांना समजते, ज्यामुळे ते निराश होण्याऐवजी समस्या सोडवण्यावर लक्ष केंद्रित करतात. वैज्ञानिक साहित्य सूचित करते की सामाजिक संबंध दीर्घायुष्य आणि मानसिक आरोग्यासाठी आवश्यक आहेत, कारण ते तणाव संप्रेरके कमी करतात आणि हृदय व रक्तवाहिन्यासंबंधी फायदे देतात.

या संशोधनाचे व्यापक सामाजिक परिणाम आहेत, कारण ते सूचित करते की समाजातील सहवासाची स्वीकृती वाढल्यामुळे त्याचा विवाह स्थितीच्या तुलनेत असलेला प्रभाव बदलला आहे. पूर्वीच्या काळात, कुटुंबात जास्त सदस्य असत आणि वडीलधारी मंडळी मतभेद मिटवत असत, ज्यामुळे नाती जास्त काळ टिकत असत, परंतु आज विभक्त राहण्याची प्रवृत्ती वाढली आहे. तथापि, या नवीन निष्कर्षांवरून असे दिसते की प्रौढ व्यक्ती आता त्यांच्या नातेसंबंधांच्या स्वरूपावर अधिक लक्ष केंद्रित करत आहेत, मग ते औपचारिक विवाहात असो वा नसो.

या अभ्यासातून हे देखील स्पष्ट होते की भावनिक आधार मिळणे मानसिक आरोग्यासाठी महत्त्वाचे आहे, कारण एकाकीपणामुळे शारीरिक दाहकता वाढू शकते आणि नैराश्य व चिंतेचा धोका वाढतो. तसेच, आंतरपिढीतील संबंध, म्हणजे वेगवेगळ्या वयोगटांतील लोकांमध्ये अर्थपूर्ण संवाद, वृद्धांच्या भावनिक, मानसिक आणि सामाजिक आरोग्यासाठी महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावतात. त्यामुळे, ५० वर्षांवरील प्रौढांसाठी, नातेसंबंधाचा प्रकार (सहवास किंवा विवाह) यापेक्षा त्यातील भावनिक आणि सामाजिक आधार अधिक महत्त्वाचा ठरतो, ज्यामुळे त्यांचे जीवन समाधान वाढते.

एकूणच, या संशोधनातून प्रौढ वयातील नातेसंबंधांच्या गतिशीलतेवर आणि मानवी भावनिक लवचिकतेवर प्रकाश पडतो, जो सामाजिक स्वीकृतीतील बदलांना प्रतिबिंबित करतो. काही संशोधनात असेही आढळले आहे की ४० वर्षांनंतर महिला भावनिकदृष्ट्या अधिक मजबूत आणि रोमँटिक बनतात, कारण कौटुंबिक जबाबदाऱ्या कमी होतात आणि त्यांना स्वतःसाठी वेळ मिळतो, ज्यामुळे त्या जोडीदाराशी भावनिक जवळीक वाढवण्यावर भर देतात.