Pekin i Ottawa zacieśniają partnerstwo strategiczne po przełomowej wizycie Carneya

Chiński minister spraw zagranicznych, Wang Yi, w sposób niezwykle entuzjastyczny odniósł się do najnowszego kierunku polityki zagranicznej Kanady, który zakłada intensywne i konstruktywne zaangażowanie w relacje z Pekinem. Swoje stanowisko przedstawił podczas oficjalnego spotkania z szefową kanadyjskiej dyplomacji, Anitą Anand, które miało miejsce 14 lutego 2026 roku w ramach prestiżowej Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa. Ten znaczący zwrot w dyplomacji nastąpił bezpośrednio po owocnej wizycie premiera Kanady, Marka Carneya, w Chinach, która odbyła się w połowie stycznia 2026 roku i została okrzyknięta symbolicznym otwarciem „nowej ery” we wzajemnych stosunkach obu państw.

Podczas rozmów Wang Yi określił nową strategię Ottawy jako „właściwy wybór”, zwracając uwagę na konkretne i pozytywne rezultaty negocjacji przeprowadzonych między premierem Carneyem a Przewodniczącym Chińskiej Republiki Ludowej, Xi Jinpingiem. Spotkanie to zaowocowało porozumieniem w sprawie budowy strategicznego partnerstwa nowego typu, co jest postrzegane jako zdecydowana próba przywrócenia dialogu po długim okresie napięć. Kryzys ten rozpoczął się w 2018 roku od głośnego zatrzymania w Vancouver dyrektor finansowej firmy Huawei, Meng Wanzhou, na podstawie wniosku ekstradycyjnego ze Stanów Zjednoczonych. Kluczowym elementem obecnego ocieplenia relacji są realne ustępstwa ekonomiczne, które mają na celu zniwelowanie barier handlowych narosłych w latach 2024 i 2025.

Szczegółowe zapisy porozumienia przewidują, że Kanada udostępni roczną kwotę importową w wysokości 49 000 chińskich pojazdów elektrycznych (EV), stosując przy tym preferencyjną stawkę celną na poziomie 6,1%. Jest to radykalna zmiana w porównaniu do wcześniej obowiązującej, zaporowej taryfy wynoszącej 100%. Zgodnie z planem, limit ten ma być sukcesywnie zwiększany, aż do osiągnięcia poziomu 70 000 jednostek w ciągu najbliższych pięciu lat. W odpowiedzi na te kroki, Pekin zobowiązał się do obniżenia ceł na kanadyjskie nasiona rzepaku z około 85% do blisko 15% w terminie do 1 marca 2026 roku. Oczekuje się, że ta decyzja odblokuje zamówienia eksportowe o wartości szacowanej na 4 miliardy dolarów rocznie, a dodatkowo przewiduje się całkowite zniesienie taryf na kanadyjskie owoce morza, kraby oraz groch.

Minister Anita Anand określiła wizytę premiera Carneya jako „niezwykle udaną”, podkreślając, że zainicjowała ona procesy, które trwale zmienią charakter współpracy między oboma krajami. Wyraziła również wdzięczność wobec Chin za wprowadzenie ruchu bezwizowego dla obywateli Kanady, co jest krokiem milowym w ułatwianiu mobilności. Rozmowy między Carneyem a Xi Jinpingiem były pierwszą wizytą kanadyjskiego szefa rządu w ChRL od 2017 roku i koncentrowały się na pięciu kluczowych filarach:

• ochronie klimatu i czystej energii,
• rozszerzeniu handlu produktami rolnymi,
• wspieraniu multilateralizmu,
• kwestiach bezpieczeństwa,
• wzmocnieniu globalnego zarządzania.

Ten pragmatyczny zwrot Ottawy jest interpretowany przez analityków jako strategiczna konieczność dywersyfikacji rynków zbytu w obliczu trwającej niepewności w relacjach z USA. Kolejnym dowodem na odbudowę wzajemnego zaufania są gesty w sferze sądowniczej. Na początku lutego 2026 roku chińskie władze uchyliły wyrok śmierci dla obywatela Kanady, Roberta Schellenberga, który został pierwotnie skazany w 2014 roku. Sprawa ta nabrała charakteru politycznego w 2019 roku, kiedy to w kontekście sporu o Meng Wanzhou jego wyrok zaostrzono do kary śmierci. Choć Schellenberg nadal przebywa w odosobnieniu w prowincji Liaoning w oczekiwaniu na ponowne rozpatrzenie sprawy, odstąpienie od najwyższego wymiaru kary jest odczytywane jako sygnał gotowości Pekinu do konstruktywnej rekalibracji geopolitycznej.

Wypracowane porozumienia, które obejmują także wspólne inicjatywy inwestycyjne w kanadyjski sektor produkcji pojazdów elektrycznych, wskazują na formowanie się partnerstwa nastawionego na długofalową odporność gospodarczą. Nowy model współpracy ma na celu nie tylko zwiększenie obrotów handlowych, ale przede wszystkim budowę trwałej niezależności kanadyjskiej gospodarki od zewnętrznych nacisków politycznych. Dzięki tym działaniom obie strony dążą do stabilizacji, która może stać się fundamentem dla nowej architektury bezpieczeństwa ekonomicznego w regionie Pacyfiku, minimalizując ryzyko wynikające z globalnych wahań koniunktury.