Członkowie „Rady Pokoju” Trumpa deklarują ponad 5 miliardów dolarów na odbudowę Gazy przed inauguracyjnym spotkaniem

Prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump ogłosił 15 lutego 2026 roku za pośrednictwem swojej platformy społecznościowej Truth Social przełomowe zobowiązania finansowe podjęte przez państwa członkowskie nowo utworzonej „Rady Pokoju” (Board of Peace). Kraje te uroczyście obiecały przekazać kwotę przekraczającą pięć miliardów dolarów amerykańskich na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb humanitarnych oraz na realizację zakrojonych na szeroką skalę prac rekonstrukcyjnych w Strefie Gazy. Deklaracja ta stanowi fundament nowej strategii stabilizacyjnej dla regionu, opierającej się na bezpośrednim wsparciu finansowym największych gospodarek świata.

Oficjalny komunikat pojawił się tuż przed pierwszym formalnym posiedzeniem Rady, które zostało zaplanowane na czwartek, 19 lutego 2026 roku, w Waszyngtonie, D.C. Miejscem tego historycznego spotkania będzie Instytut Pokoju im. Donalda J. Trumpa. Poza znaczącym wsparciem finansowym, państwa członkowskie zobowiązały się również do oddelegowania tysięcy żołnierzy, którzy mają zasilić Międzynarodowe Siły Stabilizacyjne (MSS) oraz lokalne formacje policyjne. Działania te zostały autoryzowane przez rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ w celu utrzymania pokoju i bezpieczeństwa na terytorium Gazy, co ma umożliwić bezpieczny powrót ludności cywilnej do ich domów.

Prezydent Trump, sprawujący funkcję przewodniczącego tego organu, kategorycznie zaznaczył, że ruch Hamas musi bezwzględnie i natychmiastowo spełnić wymóg pełnej demilitaryzacji. W kontekście międzynarodowym głos zabrał także prezydent Indonezji, Prabowo Subianto, który potwierdził swoją obecność na waszyngtońskim szczycie. Jednocześnie indonezyjski przywódca wyraźnie sprecyzował, że rola jego kraju będzie ściśle ograniczona do niesienia pomocy humanitarnej i wsparcia logistycznego, co wyklucza jakiekolwiek zaangażowanie w działania o charakterze militarnym czy bezpośrednie operacje bojowe.

„Rada Pokoju” została oficjalnie powołana do życia 22 stycznia 2026 roku podczas Światowego Forum Ekonomicznego w szwajcarskim Davos. W gronie 19 pierwotnych sygnatariuszy znalazły się takie państwa jak Stany Zjednoczone, Azerbejdżan, Armenia, Kazachstan, Uzbekistan, Pakistan, Indonezja, Węgry oraz Bułgaria. Do momentu ogłoszenia obecnej zbiórki funduszy, skład organizacji rozszerzył się do 27 państw członkowskich, co świadczy o rosnącym znaczeniu tej inicjatywy. Pierwotnym założeniem Rady był nadzór nad drugim etapem zawieszenia broni w Gazie, w tym nad kluczowymi kwestiami administracyjnymi oraz procesem całkowitego rozbrojenia grup zbrojnych.

Kierownictwo wykonawcze odpowiedzialne za operacje w Strefie Gazy tworzą wpływowe postacie światowej polityki, takie jak Jared Kushner, Sekretarz Stanu Marco Rubio oraz były premier Wielkiej Brytanii Tony Blair. Prezydent Trump wyraził głębokie przekonanie, że „Rada Pokoju” dysponuje „nieograniczonym potencjałem” i w przyszłości stanie się „najważniejszym organem międzynarodowym w historii”. Tak śmiałe ambicje spotykają się jednak z krytyką niektórych analityków oraz państw, w tym Niemiec i Włoch, które odmówiły członkostwa w organizacji. Kraje te postrzegają nową strukturę jako potencjalną konkurencję dla tradycyjnych mechanizmów Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Rosja, która również otrzymała zaproszenie do współpracy, nie sformułowała jeszcze ostatecznego stanowiska, choć Władimir Putin zadeklarował wcześniej gotowość do przekazania miliarda dolarów z zamrożonych rosyjskich aktywów na cele realizowane przez Radę. Organizacja, której kwatera główna mieści się w Instytucie Pokoju Donalda J. Trumpa, została zainicjowana w ramach szerszego planu pokojowego dla Gazy, zatwierdzonego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w listopadzie 2025 roku. Sukces tego modelu może mieć dalekosiężne skutki dla dyplomacji światowej, zmieniając sposób, w jaki społeczność międzynarodowa reaguje na kryzysy humanitarne i militarne.

Według opinii Sekretarza Stanu USA, Marco Rubio, skuteczność modelu Rady Pokoju w Gazie może posłużyć jako precedens dla rozwiązywania innych globalnych konfliktów, w tym skomplikowanej sytuacji na Ukrainie. Inicjatywa ta buduje nową płaszczyznę współpracy między mocarstwami a krajami rozwijającymi się, dążąc do stabilizacji regionu poprzez bezpośrednie inwestycje i nadzór militarny. Skala zaangażowania finansowego oraz logistycznego 27 państw wskazuje na determinację w dążeniu do trwałego zakończenia działań wojennych i stworzenia nowej ery bezpieczeństwa opartej na konkretnych, mierzalnych zobowiązaniach.