Manifestacja w Berlinie w rocznicę irańskiej rewolucji: Masowy protest w cieniu dyplomatycznego napięcia

W sobotę, 7 lutego, stolica Niemiec stała się areną potężnej manifestacji poparcia dla trwającego powstania ludowego w Iranie. Wydarzenie to zorganizowano w rocznicę rewolucji antymonarchistycznej z 1979 roku, co nadało zgromadzeniu głęboki wymiar historyczny i polityczny, łącząc współczesne dążenia wolnościowe z kluczowymi momentami w dziejach kraju. Protestujący w Berlinie podkreślali ciągłość walki o demokratyczne przemiany, widząc w obecnych wydarzeniach szansę na ostateczne domknięcie procesów rozpoczętych przed dekadami.

Fala protestów, która wezbrała w Iranie 28 grudnia 2025 roku na tle dotkliwego kryzysu gospodarczego, szybko przeobraziła się w szeroki ruch polityczny o zasięgu ogólnokrajowym. Według obrońców praw człowieka, skala obecnych represji ze strony władz jest wstrząsająca i porównywalna z brutalnością działań z 1979 roku. Głównym punktem zbornym w Berlinie była historyczna Brama Brandenburska, gdzie według szacunków policji do godziny 13:00 czasu GMT zgromadziło się około 8 000 osób. Organizatorzy wskazywali jednak na znacznie wyższą frekwencję, sięgającą 20 000 uczestników, tłumacząc tę rozbieżność licznymi odwołanymi lotami, które uniemożliwiły przybycie wielu aktywistom z różnych części świata. Shahin Gobadi z Narodowej Rady Oporu Iranu (NCRI) zwrócił uwagę na trudne warunki pogodowe, a były sekretarz stanu USA, Mike Pompeo, musiał dołączyć do wydarzenia w formacie online po tym, jak jego lot został niespodziewanie odwołany.

Sobotnia akcja została okrzyknięta największym wystąpieniem irańskiej diaspory w Europie, zyskując oficjalne poparcie 344 organizacji oraz wpływowych osobistości ze świata polityki, w tym europejskich parlamentarnych grup przyjaźni i związków zawodowych, a także 312 stowarzyszeń irańskich. Maryam Rajavi, prezydent-elekt NCRI, w swoim przemówieniu skierowanym do zgromadzonych, stanowczo potwierdziła linię programową ruchu: zmiana reżimu musi dokonać się wyłącznie poprzez zorganizowany opór wewnętrzny. Liderka kategorycznie wykluczyła przy tym jakiekolwiek scenariusze oparte na polityce ustępstw czy zewnętrznej interwencji militarnej, wyrażając niezachwianą pewność co do nieuchronnego upadku teokratycznych rządów w Teheranie.

Wydarzenia w Berlinie rozegrały się w atmosferze gwałtownego wzrostu napięcia dyplomatycznego, wywołanego ostatnimi decyzjami Unii Europejskiej. Pod koniec stycznia 2026 roku UE oficjalnie uznała Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) za organizację terrorystyczną, co skutkowało natychmiastowym zamrożeniem aktywów oraz zakazem wjazdu dla 15 wysokich rangą urzędników i sześciu podmiotów powiązanych z irańskim aparatem władzy. W odpowiedzi na te sankcje przewodniczący irańskiego parlamentu, Mohammad-Bagher Ghalibaf, ogłosił decyzję o uznaniu sił zbrojnych państw członkowskich UE za grupy terrorystyczne, powołując się na ustawę o środkach wzajemnych z 2019 roku. Niemiecki minister spraw zagranicznych, Johann Wadephul, określił te działania Iranu jako całkowicie „bezzasadne” i mające charakter czysto „propagandowy”, co dodatkowo uwypukliło powagę obecnego impasu w relacjach międzynarodowych.

Eksperci analizujący sytuację zauważają, że obecne powstanie, rozpoczęte 28 grudnia 2025 roku, wykazuje wiele uderzających podobieństw do wydarzeń z 1979 roku, choć współczesna opozycja mierzy się z jeszcze bardziej wyrafinowanymi metodami kontroli i inwigilacji. Tymczasem najwyższy przywódca Iranu, ajatollah Chamenei, komentując rocznicę rewolucji, oświadczył publicznie, że naród irański nie ugnie się przed zewnętrznymi naciskami ani groźbami. Berliński wiec stał się zatem kluczowym elementem w budowaniu międzynarodowej pozycji irańskiej opozycji, która konsekwentnie dąży do ustanowienia suwerennej republiki w obliczu narastającego konfliktu wewnętrznego i bezprecedensowej eskalacji sporów z państwami europejskimi.