Debata o Hipotezie Symulacji: Teoria Informacji Vopsona kontra Ograniczenia Obliczeniowe Vazzy

Debata naukowa i filozoficzna dotycząca hipotezy symulacji, której popularność wzrosła po filmie *Matrix*, zyskuje na intensywności w 2025 roku. Centralny punkt sporu koncentruje się wokół nowych argumentów przemawiających za tą koncepcją, opartych na teorii informacji, oraz kontrargumentów wskazujących na obliczeniową niemożliwość takiego przedsięwzięcia. Materiały źródłowe obejmują aktywność badawczą rozciągającą się od 2003 roku, z wyraźnym akcentem na ustalenia z lat 2022, 2023 oraz początku 2025 roku. W centrum tych dociekań znajdują się naukowcy z Uniwersytetu w Portsmouth w Wielkiej Brytanii, Uniwersytetu w Bolonii we Włoszech oraz Uniwersytetu w Louisville w Stanach Zjednoczonych, co świadczy o globalnym zasięgu zagadnienia.

Fizyk Melvin Vopson, związany z Uniwersytetem w Portsmouth, jest autorem propozycji Drugiej Zasady Infodynamiki, która sugeruje, że informacja jest fundamentalnym budulcem rzeczywistości i posiada masę. Vopson sformułował tę zasadę w 2022 roku, zakładając, że entropia informacyjna w zamkniętych systemach musi maleć lub pozostawać stała, co jest analogiczne do kompresji danych w systemach cyfrowych. Sugeruje on, że grawitacja może być efektem optymalizacji informacji, co stanowi radykalną reinterpretację fundamentalnej siły.

Z drugiej strony, astrofizyk Franco Vazza przedstawił wyliczenia kwantyfikujące koszty symulacji. Osiągnął on wniosek, że symulowanie wszechświata aż do skali Plancka wymagałoby energii przekraczającej zasoby dostępne wewnątrz samego wszechświata. To stawia poważne, fizyczne ograniczenia wobec teoretycznej możliwości symulacji, sugerując, że przedsięwzięcie to jest fizycznie niewykonalne, jeśli symulatorzy podlegają podobnym prawom fizyki.

Kontekst historyczny debaty sięga 2003 roku, kiedy to filozof Nick Bostrom przedstawił swój probabilistyczny argument, sugerując, że prawdopodobieństwo życia w symulacji jest wysokie, jeśli założyć, że zaawansowane cywilizacje będą chciały uruchamiać symulacje przodków. W późniejszych latach astronom David Kipping z Uniwersytetu Columbia podniósł to prawdopodobieństwo do 50 procent. W dyskusji pojawiały się również głosy, jak sugestia Johna Barrowa z 2007 roku, że zmiany w stałych natury mogłyby być interpretowane jako błędy w symulacji.

Obecna konfrontacja stanowi dychotomiczny podział między teoretycznymi ramami fizyki informacji a praktycznymi ograniczeniami astrofizycznymi dotyczącymi zasobów energetycznych. Praca Vopsona wprowadza nowatorskie ramy teoretyczne, podczas gdy krytyka Vazzy dostarcza mierzalnego wyzwania dla hipotezy, bazując na obecnym rozumieniu praw fizyki. Pytania filozoficzne dotyczące istnienia rzeczywistości poza symulacją pozostają kluczowe w tej wymianie naukowej, która łączy egzystencjalne pytania z najnowocześniejszą fizyką. Następnym niezbędnym krokiem w procesie dowodzenia jest weryfikacja tych teorii, na przykład poprzez eksperymenty mające na celu potwierdzenie Drugiej Zasady Infodynamiki.