Rosyjscy naukowcy potwierdzili odkrycie nowej oazy w Antarktydzie Zachodniej i zaproponowali nadanie jej imienia Budrieckiego

Rosyjskie środowisko naukowe oficjalnie zweryfikowało odkrycie i sporządziło szczegółowy opis nieznanego dotąd obiektu geograficznego w Antarktydzie Zachodniej – oazy położonej na Przylądku Burksa. Odkrycie to, ogłoszone 4 kwietnia 2026 roku, stanowi efekt kompleksowych badań osiemnastu dotychczas nieznanych jezior podlodowcowych w tej części kontynentu. Pracownicy Petersburskiego Federalnego Centrum Badawczego Rosyjskiej Akademii Nauk (SPb FRC RAN) wraz z naukowcami z Instytutu Badawczego Arktyki i Antarktyki (AARI) przeprowadzili analizę, która pozwoliła na przeklasyfikowanie tego obszaru z nunataku w stabilną i spójną formację przyrodniczą.

Zidentyfikowana oaza charakteryzuje się górzystym krajobrazem oraz obecnością dolin. Powierzchnia wolna od pokrywy lodowej wynosi około 2,2 kilometra kwadratowego. Zgromadzone dane wskazują, że średnia roczna temperatura powietrza w tym miejscu oscyluje wokół minus 12 stopni Celsjusza. Przylądek Burksa, na którym zlokalizowana jest oaza, został naniesiony na mapy w styczniu 1962 roku podczas ekspedycji statku USS Glacier i nazwany na cześć komandora podporucznika Ernesta Burksa. Na tym samym przylądku w 1980 roku Związek Radziecki założył stację „Russkaja”, którą zakonserwowano w 1991 roku po rozpadzie ZSRR.

Ekosystem oazy wykazuje znaczną różnorodność biologiczną, zapewniając siedlisko populacjom pingwinów, fok oraz petreli antarktycznych, co podkreśla unikalny charakter tamtejszego mikroklimatu. Młodszy pracownik naukowy SPb FRC RAN, Artiom Łapienkow, wyjaśnił, że szczegółowe zbadanie jezior o zróżnicowanych warunkach pozwoliło na ponowną ocenę ukształtowania terenu. Takie podejście badawcze akcentuje wagę precyzyjnych pomiarów glacjologicznych i hydrologicznych, porównywalnych do tych realizowanych wcześniej w rejonie jeziora Wostok.

Rada Naukowa AARI wystąpiła z inicjatywą nadania nowemu obiektowi nazwy „Oaza Budrieckiego” dla upamiętnienia weterana badań polarnych, Arnolda Bogdanowicza Budrieckiego. Budriecki to ekspert, który kierował Rosyjską Ekspedycją Antarktyczną AARI i został uhonorowany Orderem Zasługi Morskiej. Oczekuje się, że ostateczne zatwierdzenie proponowanej nazwy zostanie dokonane przez Międzynarodowy Komitet Naukowy Badań Antarktycznych (SCAR), który zarządza międzynarodową nomenklaturą antarktyczną.

Odkrycie to wnosi cenny wkład w zrozumienie dynamiki klimatu i procesów geologicznych lądolodu, stanowiąc kontynuację rosyjskich tradycji badawczych rozpoczętych w 1920 roku. Podczas gdy badania jeziora Wostok dostarczały wcześniej informacji o formach życia odizolowanych przez miliony lat, nowe znalezisko na Przylądku Burksa skupia się na geomorfologii powierzchniowej i bioróżnorodności. Potwierdzenie istnienia trwałej oazy rozszerza naukową mapę Antarktydy i jest wyrazem uznania dla dorobku krajowych polarników.