Badania ujawniają: Głośność miauczenia kotów zależy od płci opiekuna

W 2025 roku zespół specjalistów z Uniwersytetu Bilkent w Turcji dokonał intrygującego odkrycia, które rzuca nowe światło na komunikację między kotami a ludźmi. Badacze zidentyfikowali wyraźną korelację pomiędzy natężeniem dźwięku wydawanego przez domowe koty a płcią osoby, z którą wchodzą one w interakcję. Odkrycia te, opublikowane na łamach czasopisma Ethology, koncentrowały się na analizie wokalizacji powitalnych, które koty emitują, gdy ich właściciele wracają do domu.

Naukowcy, w tym doktor Kaan Kerman, szczegółowo monitorowali intensywność tych powitań. W eksperymencie, w którym wzięło udział 31 właścicieli, zaobserwowano, że koty wykazywały znacznie wyższą aktywność wokalną, gdy witały mężczyzn. Średnio, zwracając się do opiekunów płci męskiej, zwierzęta wydawały około 4,3 miauknięć na każde 100 sekund obserwacji. Ta tendencja okazała się niezmienna, niezależnie od rasy czy wieku kota. Natomiast podczas witania kobiet, koty zachowywały się ciszej, używając średnio zaledwie około 1,8 sygnału wokalnego w tym samym przedziale czasowym. Warto zaznaczyć, że inne formy okazywania uwagi, takie jak mruczenie, trele czy sygnały niewerbalne, nie wykazywały zależności od płci właściciela.

Doktor Kaan Kerman wysunął hipotezę, że koty instynktownie wzmacniają swoje wołania skierowane do mężczyzn. Według jego przypuszczeń, męska publiczność może wymagać głośniejszych sygnałów, aby zwrócić na siebie uwagę lub uzyskać pożywienie, ponieważ mężczyźni bywają mniej wrażliwi na subtelne wskazówki niewerbalne. Z drugiej strony, opiekunki płci żeńskiej często stosują bardziej melodyjny ton głosu w rozmowach ze swoimi pupilami i są bardziej wyczulone na delikatne sygnały, co może sprzyjać używaniu przez koty cichszych komunikatów w ich obecności.

Miauczenie, jako forma komunikacji, jest skierowane przede wszystkim do ludzi i służy jako narzędzie do przekazywania stanów emocjonalnych. Proces udomowienia sprawił, że koty domowe wykształciły bardziej złożony repertuar wokalny w porównaniu do swoich dzikich krewnych, Felis silvestris lybica. Jest to fascynujący przykład adaptacji gatunku do życia u boku człowieka.

To badanie wyraźnie pokazuje, że koty nieustannie analizują sygnały wysyłane przez ludzi, dynamicznie dostosowując swoje strategie zachowania w celu osiągnięcia pożądanych rezultatów. Ta zdolność do modyfikacji zachowania świadczy o wysokim stopniu elastyczności poznawczej tych zwierząt. Widać, że nasi futrzani towarzysze są mistrzami w dostosowywaniu swojego „języka” do odbiorcy, by skutecznie realizować swoje potrzeby.