Architektura Bardo: Jak nauka i starożytne teksty opisują mechanikę świadomości

Mechanika przejścia „człowieka nieprzebudzonego”

❓PYTANIE:

W tradycji jogicznej dusza nieprzebudzonego człowieka po śmierci, trafiając do Bardo, zapada w stan nieświadomości niczym w głębokim śnie i budzi się dopiero w nowym wcieleniu. Jedynie osoba oświecona nie zasypia i może zdecydować, czy chce się odrodzić, czy też nie. Z kolei u Michaela Newtona i wielu innych badaczy dusze po śmierci trafiają do istot o podobnym poziomie rozwoju, a nawet planują kolejne wcielenia. Jak Pan to postrzega?

❗️ODPOWIEDŹ lee:

Termin Bardo nie wywodzi się z jogi, lecz z buddyzmu tybetańskiego, który w rzeczywistości nie jest nawet buddyzmem, a raczej odmianą lamaizmu. Ma on swoją specyfikę, którą w tym miejscu pominiemy.

Jeśli chodzi o moment przejścia „człowieka nieprzebudzonego”, sprawa jest prosta. Samo przejście jest przebudzeniem. Zawsze. Jednak osobowość może być na to tak dalece nieprzygotowana, oczekując pewnych efektów specjalnych, takich jak „sąd boży” z diabłami, że potrzebuje okresu adaptacji – regulacji częstotliwości.

Sama regulacja również może być skrajnie specyficzna, przybierając na przykład formę opisaną przez M. Newtona, a może nawet polegać na natychmiastowej inkarnacji w inne życie, aby właśnie w nim zrekompensować lukę częstotliwościową między rzeczywistością a wyobrażeniami osobowości na jej temat.

Logika nie polega na istnieniu reguł „właściwego przejścia”, lecz na tym, że częstotliwość człowieka określa jego rzeczywistość zarówno w życiu, jak i poza nim. Luka częstotliwościowa musi zostać zniwelowana przez samą osobowość, aby zachować jej integralność. W przeciwnym razie doświadczenie całego życia jako spójnej intencji, sformułowanej jeszcze przed inkarnacją, zostałoby utracone. Zatem nie są to zasady ani wymogi – to po prostu mechanika procesu wcielenia jako taka.