Architectuur van de Bardo: Hoe de wetenschap en oude teksten de mechanica van het bewustzijn beschrijven

De mechanica van de overgang van de 'onontwaakte mens'

❓ VRAAG:

In de yogatraditie raakt de ziel van een onontwaakt persoon na de dood in de Bardo in een onbewuste staat, zoals in een diepe slaap, en wordt pas wakker in een nieuw leven. Alleen de verlichte ziel blijft bij bewustzijn en kan kiezen of hij al dan niet reïncarneert. Volgens Michael Newton en vele anderen komen zielen na de dood echter terecht bij gelijkgestemden op hun eigen ontwikkelingsniveau en plannen ze zelfs hun volgende levens. Hoe ziet u dit?

❗️ ANTWOORD lee:

De term Bardo is niet afkomstig uit de yoga, maar uit het Tibetaans boeddhisme, dat eigenlijk geen boeddhisme is, maar eerder een vorm van lamaïsme. Het heeft zijn eigen specifieke kenmerken, die we hier verder buiten beschouwing laten.

Wat de overgang van de 'onontwaakte mens' betreft, is het eigenlijk heel eenvoudig. De overgang zelf is een ontwaken. Altijd. Maar de persoonlijkheid kan er zo onvoorbereid op zijn en bepaalde 'special effects' verwachten, zoals een goddelijk oordeel met duivels, dat een aanpassingsperiode in de vorm van een frequentie-afstemming noodzakelijk is.

Deze afstemming kan zeer specifiek zijn, zoals beschreven door M. Newton, of zelfs resulteren in een onmiddellijke reïncarnatie in een ander leven, om precies daar de kloof in frequentie te dichten tussen de realiteit en het beeld dat de persoonlijkheid daarvan heeft.

De logica is niet dat er regels zijn voor een 'juiste overgang', maar dat de frequentie van een mens zijn realiteit bepaalt, zowel tijdens het leven als daarbuiten. De persoonlijkheid moet zelf het frequentieverschil overbruggen om haar integriteit te bewaren. Anders gaat de ervaring van het leven als een ondeelbare intentie, die al vóór de incarnatie was gevormd, verloren. Het gaat hier dus niet om regels of voorschriften, maar om de mechanica van de incarnatie op zich.