Het vliegtuig met de Taiwanese minister van Buitenlandse Zaken, Joseph Wu, landde in Mbabane, slechts enkele dagen nadat president Lai Ching-te gedwongen werd zijn reis af te zeggen. Officieel ging het om "technische redenen". In werkelijkheid was het de klassieke Chinese diplomatie van de wortel en de stok. In plaats van te capituleren, stuurde Taipei echter simpelweg de volgende in rang. Dit schijnbaar bescheiden gebaar was een krachtig signaal: Taiwan is niet van plan zijn laatste Afrikaanse posities vrijwillig op te geven.
Eswatini blijft de enige staat in Afrika die Taiwan officieel erkent. Van de twaalf overgebleven diplomatische bondgenoten van Taipei is dit de meest kwetsbare en tegelijkertijd de meest koppige. Peking voert al geruime tijd een systematische campagne om Taiwan uit Afrika te verdrijven — variërend van gulle leningen tot directe dreigementen. Enkele jaren geleden liepen Burkina Faso en Sao Tomé en Principe over naar de Volksrepubliek China. Eswatini houdt stand, ondanks de enorme economische druk.
Het bezoek van Joseph Wu is meer dan een beleefde uitwisseling van geschenken. Het is een voortzetting van de bewuste strategie van "contacten op hoog niveau, wat er ook gebeurt". Taiwanese diplomaten begrijpen dat als bezoeken op hoog niveau stoppen, bondgenoten zullen gaan twijfelen of het überhaupt nog de moeite waard is om aan Taipei vast te houden. Elk dergelijk bezoek is een publieke bevestiging dat de band springlevend is en werkt. Dit is vooral nu van belang, nu China Afrikaanse landen actief een plek biedt in zijn invloedssfeer via het "Gordel en Weg"-initiatief.
De gebeurtenis overstijgt de bilaterale betrekkingen ruimschoots. In multilaterale organisaties is elke stem van een bondgenoot van Taiwan een kans om resoluties van Peking te blokkeren of in ieder geval de "Taiwan-kwestie" bespreekbaar te maken. Landen in de Global South slaan dit duel nauwlettend gade. Velen van hen ontvangen Chinese investeringen, maar vrezen tegelijkertijd voor een overmatige afhankelijkheid van één supermacht. Taiwan speelt handig in op deze zorgen door zichzelf te presenteren als een alternatieve partner: technologisch hoogstaand, democratisch en zonder de eis van politieke loyaliteit in ruil voor infrastructuur.
Stel je diplomatie voor als een spelletje trefbal op het schoolplein. China is de grote, sterke speler die de anderen systematisch een voor een uitschakelt. In plaats van zich te verstoppen, stapt Taiwan echter onverwacht naar het midden van de cirkel en klapt luid in de handen. Dit gedurfde gebaar zet de andere kinderen aan het denken: is die grote speler wel zo onoverwinnelijk? Precies dit psychologische effect wordt teweeggebracht door bezoeken zoals dit huidige.
Historisch gezien heeft Taiwan al vaker periodes doorgemaakt waarin het aantal bondgenoten drastisch afnam — zoals in de jaren 70, na het verlies van de zetel in de VN. Destijds dachten velen dat de zaak voorgoed beslecht was. Taipei vond echter telkens weer manieren om in het spel te blijven. De huidige strategie draait niet langer om het lukraak uitdelen van geld, maar om gerichte, slimme diplomatie die inzet op waarden, technologie en de persoonlijke banden tussen leiders.
Uiteindelijk gaat het bezoek aan Eswatini niet over één klein Afrikaans land. Het gaat erom of Taiwan de minimaal noodzakelijke diplomatische ruimte kan behouden om in de ogen van het internationaal recht niet te veranderen in een volledig geïsoleerde entiteit. Zolang dit soort reizen doorgaan, kan Peking de definitieve overwinning niet uitroepen. Dat betekent dat het wereldwijde spel open blijft.
