Frankrijk neemt elektronische muziek op in inventaris van immaterieel erfgoed: een erkenning van 'ons'

Soms overstijgt nieuws het simpele label van een genre; het raakt de kern van het bestaansrecht van een cultuur. Op de ochtend van 17 december heeft de Franse Minister van Cultuur, Rachida Dati, officieel de Franse elektronische muziek opgenomen in de Nationale Inventaris van Immaterieel Cultureel Erfgoed.

Het is essentieel om dit helder te stellen: deze erkenning degradeert elektronische muziek absoluut niet tot een museumstuk. Integendeel, de staat heeft erkend dat de gehele clubscene, de opnamestudio's, de radio-uitzendingen, de festivals, en de gemeenschappen van zowel artiesten als luisteraars een overdraagbare praktijk vormen. Dit wordt beschouwd als een levendige ritmische ambacht die actief bijdraagt aan de nationale identiteit en menselijke verbondenheid stimuleert.

Wat is er precies erkend met deze opname? De reikwijdte strekt zich veel verder uit dan slechts één geluid. Het omvat een compleet cultureel panorama, beginnend bij de allereerste experimenten met elektronische instrumenten tot aan het fenomeen dat bekendstaat als de French Touch. Deze beweging wordt meer gedefinieerd door haar geografische oorsprong en de lokale scene dan door een eenduidig muzikaal sjabloon.

De betekenis van deze gebeurtenis is veel groter dan een loutere formaliteit. Zo'n officiële bekrachtiging biedt tastbare voordelen. Het helpt bij het waarborgen en ondersteunen van het gehele ecosysteem van elektronische muziek. Dit omvat lokale en nationale podia, specifieke evenementen, educatieve trajecten, archiveringsinspanningen, en de cruciale overdracht van expertise tussen generaties. Bovendien kan deze stap mogelijk de weg vrijmaken voor een toekomstige aanvraag bij UNESCO, een vooruitzicht dat al eerder in Frankrijk ter sprake kwam.

Binnen Europa zien we een groeiende tendens naar dit soort erkenningen. Vaak wordt de parallel getrokken met het Berlijnse techno, dat Duitsland opnam in hun eigen nationale lijst van immaterieel erfgoed. Die stap erkende hoe dans- en elektronicacultuur een onlosmakelijk onderdeel zijn geworden van het stedelijke en sociale weefsel.

Deze recente ontwikkeling voegt een oprecht akkoord toe aan het mondiale culturele klanklandschap. Op nationaal niveau wordt hiermee officieel gevalideerd dat de manier waarop mensen dansen, laat op de avond samenkomen, DJ’s volgen, en een collectieve beat delen, een waarde is die bescherming verdient.

De sonische omgeving van onze planeet voelt hierdoor een tikje evenwichtiger aan. Er is een lichte vermindering van de kunstmatige scheiding tussen 'hoge' en 'lage' cultuur, gepaard gaand met meer respect voor de plekken waar mensen simpelweg verbinding zoeken door middel van ritme.

Dit markeert een verdere stap naar een eenvoudige maar vitale waarheid: hoewel onze smaken mogen verschillen, kunnen we verbonden blijven door een gedeeld ritme. Wanneer een samenleving ophoudt muziek rigide te classificeren als 'hoge kunst' of 'randverschijnsel', valt het masker van verdeeldheid weg. Wat overblijft, is de puls, de gezamenlijke hartslag, en de gedeelde ervaring van het moment.