Szósty dzień kampanii USA i Izraela przeciwko Iranowi: Zatopienie fregaty i tło dyplomatyczne Rosji

Wspólna operacja militarna Stanów Zjednoczonych i Izraela przeciwko Islamskiej Republice Iranu, prowadzona pod kryptonimami „Operacja Ryk Lwa” (Izrael) oraz „Operacja Epicka Furia” (USA), wkroczyła 5 marca 2026 roku w swoją szóstą fazę. Działania wojenne, które rozpoczęły się serią skoordynowanych uderzeń 28 lutego 2026 roku, koncentrowały się na paraliżu systemów obrony powietrznej oraz neutralizacji potencjału morskiego i rakietowego Teheranu. Według dostępnych informacji, siły koalicyjne zdołały ustanowić dominację w przestrzeni powietrznej nad strategicznymi miastami Iranu. W trakcie tych operacji śmierć poniósł Najwyższy Przywódca Sajid Ali Chamenei, a także inni wysocy urzędnicy wojskowi, w tym były sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, Ali Szamchani.

Irańska odpowiedź, nazwana „Operacją Prawdziwa Obietnica IV”, przejawiła się w zmasowanych atakach na cele w Izraelu oraz amerykańskie instalacje wojskowe w krajach Zatoki Perskiej, w tym w Bahrajnie, Katarze, Kuwejcie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Sytuacja uległa dalszemu zaostrzeniu 2 marca 2026 roku, gdy libański Hezbollah otworzył drugi front walk. Kolejnym punktem zwrotnym był 4 marca 2026 roku, kiedy amerykański okręt podwodny zatopił na Oceanie Indyjskim irańską fregatę IRIS Dena przy użyciu torpedy Mk 48. Amerykańscy przedstawiciele podali, że na pokładzie jednostki klasy Mowj znajdowało się około 180 osób; uratowano 32 marynarzy, jednak potwierdzono śmierć co najmniej 87 osób. Sekretarz Wojny USA, Pete Hegseth, określił to zdarzenie jako „Cichą Śmierć”, zauważając, że jest to pierwsze od czasów II wojny światowej zatopienie wrogiego statku przez amerykańską torpedę.

W kontekście geopolitycznym kluczowa pozostaje postawa Federacji Rosyjskiej, która mimo apeli Teheranu o pomoc po stracie Chameneiego, unika bezpośredniego zaangażowania zbrojnego. Analitycy, tacy jak Nikita Smagin i Gregoire Roos z Chatham House, uważają interwencję Moskwy za mało prawdopodobną, wskazując na możliwe zakulisowe porozumienia mające zapobiec otwartej wojnie mocarstw. Prezydent Władimir Putin oficjalnie potępił ataki z 28 lutego jako „rażącą agresję”, niemniej jednak Kreml priorytetowo traktuje dyplomację oraz rozwój Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe (INSTC).

W lutym 2026 roku Rosja i Iran sfinalizowały umowy dotyczące budowy odcinka kolejowego Raszt-Astara, będącego istotnym elementem projektu INSTC, a start prac przewidziano na początek kwietnia 2026 roku. Inwestycja ta, opiewająca na 1,6 miliarda euro ze strony rosyjskiej, jest traktowana przez Moskwę jako kluczowa droga handlowa pozwalająca omijać zachodnie sankcje. Równolegle w Stanach Zjednoczonych widać polityczne poparcie dla działań zbrojnych: 5 marca Senat odrzucił rezolucję o uprawnieniach wojennych, co umocniło pozycję prezydenta Trumpa w prowadzeniu kampanii. Z kolei ambasador Iranu w RPA, Mansour Shakib Mehr, podkreślił, że reakcja Teheranu jest w pełni legitymizowana prawem do samoobrony w świetle regulacji międzynarodowych.

Wewnątrz Iranu toczy się zaciekła wojna informacyjna: media państwowe kreują wizerunek oporu, rozpowszechniając m.in. niepotwierdzone informacje o zniszczeniu lotniskowca USS Abraham Lincoln, co zostało stanowczo zdementowane przez Dowództwo Centralne USA. W odpowiedzi siły USA i Izraela zaatakowały obiekty irańskiego nadawcy publicznego (IRIB). Do 4 marca Irańska Organizacja ds. Męczenników i Weteranów odnotowała co najmniej 1230 ofiar śmiertelnych, natomiast Agencja Informacyjna Obrońców Praw Człowie (HRANA) mówiła o 1114 ofiarach wśród cywilów. W obliczu trwającej ofensywy, podczas której IDF wykorzystało już około 4000 sztuk amunicji, Stany Zjednoczone planują kolejne, głębsze uderzenia w celu zniszczenia pozostałych struktur dowodzenia.