Silne Trzęsienie Ziemi o Magnitudzie 7.1 Nawiedziło Wybrzeże Sabah w Malezji

Wczesnym rankiem w poniedziałek, 23 lutego 2026 roku, region Malezji doświadczył silnego wstrząsu sejsmicznego o wstępnie oszacowanej magnitudzie 7.1. Zdarzenie to, zarejestrowane jako głębokie trzęsienie śródpłytowe, miało swój punkt centralny niecałe 100 kilometrów na północny wschód od Kota Kinabalu, zgodnie z lokalizacją podaną przez United States Geological Survey (USGS). Hipocentrum znajdowało się na znaczącej głębokości, szacowanej na około 619,8 kilometra, co jest kluczowym czynnikiem determinującym jego wpływ na powierzchnię.

Ekstremalna głębokość ogniska sejsmicznego odegrała istotną rolę w minimalizowaniu bezpośrednich zagrożeń dla ludności i infrastruktury. US Tsunami Warning Center nie wydało żadnych alertów po tym zdarzeniu, co potwierdza niski potencjał generowania niszczycielskich fal oceanicznych. Lokalne służby ratownicze wstępnie oceniły prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych szkód materialnych lub ofiar śmiertelnych jako niskie, co jest typowe dla trzęsień zachodzących w dolnym płaszczu Ziemi, gdzie ciśnienia powodują deformację skał zamiast gwałtownego pękania skorupy.

Drgania odczuwalne były na rozległym obszarze, co świadczy o sile uwolnionej energii, mimo głębokiego źródła. Wstrząsy rejestrowano nie tylko w stanie Sabah, ale także w odległych częściach Sarawak, na Półwyspie Malajskim, a nawet w Singapurze, oddalonym o ponad 1500 kilometrów. W kontekście historycznym, wstrząs z 23 lutego 2026 roku jest uznawany za najpotężniejsze trzęsienie ziemi zarejestrowane w pobliżu Malezji, przewyższając wcześniejsze znaczące zdarzenia, w tym wstrząs z 1923 roku.

Geologicznie, zdecydowana większość wykrywanych trzęsień ziemi, stanowiących 82 procent zdarzeń między 1976 a 2020 rokiem, ma miejsce na głębokości nieprzekraczającej 100 kilometrów, a jedynie cztery procent uderza poniżej 250 km. Zjawisko to, określane jako trzęsienie głębokie, zachodzi w płaszczu, co jest rzadsze i często mniej destrukcyjne na powierzchni niż wstrząsy skorupowe. Warto zestawić to z historycznym trzęsieniem z 1936 roku o magnitudzie 7.1, które spowodowało odczepienie dachówek w Teluk Intan i pęknięcia budynków w Kuala Lumpur.

Wstrząsy o magnitudzie 7.1, mierzone obecnie za pomocą zaawansowanych metod momentu sejsmicznego (Mw) zamiast pierwotnej skali Richtera, wskazują na potencjał geologiczny tego obszaru. Choć bezpośrednie skutki na lądzie były minimalne, fakt ten przypomina o dynamicznych procesach zachodzących w głębi Ziemi. W kontekście regionalnym, Indonezja, której część Borneo sąsiaduje z Malezją, planuje przeniesienie stolicy do regionu mniej podatnego na trzęsienia, co podkreśla wagę tego typu zdarzeń dla stabilności państw.