Georgische Wijnbouw Combineert 8.000 Jaar Traditie met Moderne Productie

Georgië onderhoudt een ononderbroken wijnbouwtraditie die teruggaat tot 8.000 jaar geleden, een erfgoed dat fundamenteel is voor de nationale identiteit, culinaire kunsten en rituelen van het land. Archeologische bewijzen uit Kvemo Kartli bevestigen Georgië als de geboorteplaats van de wijn, met druivenpitten en qvevri's die meer dan acht millennia oud zijn, wat het land internationaal positioneert als de oudste wijnproducent ter wereld. Deze geschiedenis, die de Zijderoute doorkruiste, heeft het land zowel welvaart gebracht als de littekens van invasies, waarbij de nationale trots standhield, gesymboliseerd door het standbeeld van Kartlis Deda in Tbilisi dat een zwaard en een beker wijn draagt.

Wijn speelde historisch een rol als traditioneel geneesmiddel in Georgische huishoudens; een voorbeeld hiervan is Ghvinis Tbili, een gekruide rode wijn die werd ingezet tegen maagklachten. Deze culinaire integratie is nog steeds zichtbaar in gerechten zoals Chakapuli, een kalfsvleesstoofpot bereid met witte wijn, en de kindzmari saus. De supra, het traditionele Georgische feest dat draait om wijn en gastvrijheid, vormt een eeuwenoud ritueel waarbij de tamada (toastmeester) de toespraken leidt. De supra, waarvan de naam afkomstig is van het Perzische sofre ('tafelkleed'), werd in 2017 opgenomen in de Intangibele Culturele Erfgoedlijst van Georgië.

De kern van deze ambachtelijkheid is de qvevri-methode, waarbij wijn fermenteert in eivormige aardewerken vaten die in de grond zijn ingegraven. Deze techniek, die door UNESCO in 2013 werd erkend als Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid, maakt gebruik van vaten die variëren van 20 tot 10.000 liter, met 800 liter als meest voorkomende maat. De vaten worden traditioneel gemaakt in dorpen als Atsana, Shrosha en Vardisubani, waarbij de kleisoort de kwaliteit beïnvloedt. Tijdens de fermentatie, die circa twee weken duurt, wordt de inhoud — sap, schillen, pitten en steeltjes — driemaal daags handmatig geroerd. Door deze langdurige maceratie krijgen witte wijnen die op deze wijze worden bereid hun kenmerkende oranje of amberkleur.

Moderne Georgische wijnproducenten integreren deze diepgewortelde qvevri-praktijk met hedendaagse technieken, zoals het gebruik van roestvrijstalen tanks, om een wereldwijd publiek te bereiken. Deze combinatie positioneert Georgië als een dynamische wijnbestemming, met een toenemende focus op biologische en biodynamische wijnen als teken van duurzaamheidsverbintenis. Hoewel er bijna 400 inheemse druivenrassen bestaan, waaronder Saperavi, Kisi en Mtsvane, is de productie van qvevri-wijn beperkt tot ongeveer 5% van de totale Georgische wijnproductie. Inspanningen om de traditie na de onafhankelijkheid in 1991 levend te houden, vaak met steun van Westerse wijnexperts, hebben geleid tot een groei in de export naar nieuwe markten. De hoofdstad Tbilisi, met historische locaties als de Wine Factory N1 (Ghvinis Karkhana) uit 1894-1896, dient als een cultureel knooppunt waar deze rijke wijngeschiedenis en de moderne culinaire renaissance samenkomen.