Chileense architect Smiljan Radic bekroond met de Pritzker Architecture Prize 2026

De Chileense architect Smiljan Radic Clarke is officieel uitgeroepen tot de laureaat van de Pritzker Architecture Prize voor het jaar 2026. Deze prestigieuze onderscheiding wordt wereldwijd erkend als de hoogste eer die een architect kan behalen, vaak omschreven als de Nobelprijs van de architectuurwereld. Radic is hiermee de vijfenvijftigste laureaat die deze eervolle titel mag dragen. Ondanks zijn internationale status blijft hij trouw aan zijn wortels in zijn geboortestad Santiago, waar hij niet alleen woont en werkt, maar in 2017 ook de Fundación de Arquitectura Frágil oprichtte. Deze organisatie richt zich op het verkennen van architectuur als een levende, culturele praktijk die nauw verbonden is met de menselijke ervaring.

De jury van de Pritzker Prize prees Radic in hun rapport voor zijn vermogen om een subtiel evenwicht te vinden tussen de onwrikbare zekerheid van het solide en de kwetsbaarheid van het efemere. Zijn werk dient als een krachtig bewijs dat architectuur een kunstvorm is die de diepste lagen van het menselijk bestaan aanspreekt. In zijn ontwerpen schuwt hij thema's als imperfectie en kwetsbaarheid niet; hij omarmt ze juist als essentiële onderdelen van zijn artistieke expressie. Hierdoor ontstaat een architectuur die zowel monumentaal als intiem aanvoelt, en die de kijker uitnodigt om na te denken over de essentie en de vergankelijkheid van onze gebouwde omgeving.

Radic zelf stelt dat het zijn voornaamste doel is om ruimtes te creëren die een diepe emotionele resonantie teweegbrengen bij de bezoeker. Hij streeft naar een sfeer waarin gebouwen tijdelijk of zelfs opzettelijk onvoltooid lijken, terwijl ze tegelijkertijd een gevoel van structuur, optimisme en serene rust bieden. Een van zijn meest spraakmakende werken die deze filosofie belichamen, is het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen uit 2014. Dit ontwerp bestond uit een semi-transparante, cilindrische structuur van glasvezel die rustte op massieve, ruwe rotsblokken die hij persoonlijk had geselecteerd, wat een fascinerend contrast vormde tussen moderne materialen en de brute kracht van de natuur.

Geboren in Santiago als zoon van immigranten – met een vader uit Kroatië en een moeder uit het Verenigd Koninkrijk – heeft Radic altijd een unieke en onafhankelijke koers gevaren binnen de architectuurwereld. Sinds de oprichting van zijn eigen praktijk in 1995 verwerpt hij een gestandaardiseerde architecturale taal en benadert hij elk nieuw project als een uniek, op zichzelf staand onderzoek. Hoewel hij bewust vasthoudt aan een kleinschalige werkwijze, omvat zijn portfolio een indrukwekkende variëteit aan projecten, waaronder private woningen, tijdelijke installaties en belangrijke culturele instellingen. Bekende voorbeelden van zijn werk zijn het Teatro Regional del Bio-Bío uit 2018 en de innovatieve wijnmakerij Vik Millahue uit 2013. Met deze bekroning is Radic de tweede Chileense architect die de Pritzker Prize wint, na Alejandro Aravena in 2016.