De hypothese van fysicus Guillen: Bevindt het goddelijke zich op de kosmologische horizon?

Dr. Michael Guillen, een vooraanstaand theoretisch fysicus met doctoraten in de natuurkunde, wiskunde en astronomie en voormalig docent aan de Harvard University, heeft een prikkelende hypothese geformuleerd over de mogelijke fysieke locatie van het goddelijke in ons universum. Hij stelt dat de verblijfplaats van God, of het Paradijs, zich zou kunnen bevinden op de kosmologische horizon. Volgens zijn gedetailleerde berekeningen bevindt dit punt zich op een astronomische afstand van ongeveer 273 sextiljoen mijl, wat gelijkstaat aan circa 439 sextiljoen kilometer van de aarde. Deze visie, die begin 2026 via diverse essays de aandacht trok, vormt een ambitieuze poging om de moderne kosmologie te verenigen met diepgewortelde theologische concepten.

De wetenschappelijke basis voor deze veronderstelling ligt in fundamentele ontdekkingen binnen de astrofysica. In 1929 bewees Edwin Hubble dat het universum constant uitdijt, waarbij de snelheid waarmee sterrenstelsels wegvluchten direct gerelateerd is aan hun afstand, een principe dat bekendstaat als de wet van Hubble. De kosmologische horizon wordt gedefinieerd als de uiterste grens waar de snelheid van deze verwijdering de lichtsnelheid van 186.000 mijl per seconde bereikt, waardoor licht van die locatie de waarnemer nooit kan bereiken. Guillen interpreteert deze grens, die volgens de speciale relativiteitstheorie van Albert Einstein onbereikbaar is voor fysieke materie, als een wetenschappelijke parallel voor de bijbelse omschrijvingen van een goddelijk rijk dat 'eeuwig' en 'buiten de tijd' staat.

In de visie van Dr. Guillen ondergaat materie voorbij deze horizon een transformatie naar een 'tijdloze' staat, wat overeenkomt met religieuze beschrijvingen van de hemel als een dimensie zonder verleden, heden of toekomst, maar met behoud van ruimtelijke aspecten. Hij suggereert bovendien dat dit verborgen universum bevolkt wordt door entiteiten die vergelijkbaar zijn met licht. Dit idee vertoont interessante raakvlakken met het holografisch principe, waarin onze driedimensionale werkelijkheid wordt gezien als een projectie van informatie op een tweedimensionaal vlak. De persoonlijke achtergrond van Guillen, die de overstap maakte van atheïsme naar het christelijk geloof en dit beschreef in zijn boek 'Believing is Seeing', vormt de context voor zijn streven om spirituele overtuigingen wetenschappelijk te onderbouwen.

De academische wereld heeft echter met de nodige scepsis gereageerd op deze theorie. Critici wijzen op het cruciale onderscheid tussen een optische limiet en een fysieke barrière. Zij voeren aan dat de kosmologische horizon een waarnemer-afhankelijk concept is en dat de vermeende 'tijdloosheid' eerder een optisch effect is, veroorzaakt door kosmische uitdijing en roodverschuiving, dan een werkelijke fysieke grens. In een expanderend heelal kan het observeerbare deel van de ruimte na verloop van tijd zelfs afnemen. Traditioneel wordt het horizonprobleem in de kosmologie — de opmerkelijke uniformiteit van het heelal ondanks de beperkte snelheid van het licht — verklaard door de inflatietheorie die Alan Guth in 1981 introduceerde, wat het verschil benadrukt tussen empirische modellen en speculatieve constructies.

Terwijl de natuurkunde de Hubble-constante hanteert om de ouderdom van het universum te schatten — die naar schatting varieert tussen de 6 en 25 miljard jaar — biedt Guillen een metafysische duiding aan een van de verste uithoeken van onze waarneming. Het is daarbij opmerkelijk dat Edwin Hubble zelf, de man die het bestaan van sterrenstelsels buiten onze Melkweg bevestigde, geen religieuze motieven had en in zijn wetenschappelijke werk nooit aan bijbelse thema's refereerde. Desondanks brengt deze hypothese de langlopende discussie over de grenzen tussen empirische wetenschap en theologische doctrines opnieuw in een stroomversnelling.